Şu an, ne bulunduğum ortamda olmak istiyordum ne de karşımdaki adamın yüzünü görmek. Geçmişimin sayfalarında bulunan yazıları silmiştim ama ne yazık ki, izi kalmıştı. Nefretimden nasibini alan adam meyusumun habercisiydi.
Yutkundum.
O gerçekten karşımdaydı.
Kirli ellerini çocukluğumuza uzatarak bizi uyuşturucu satmaya zorlayan adam tam karşımdaydı.
Patron dediğimiz insan şu an karşımda gülümsüyordu. Bakışları bana döndü ve tekrar gülümsedi, çıkarcı bir sırıtıştı bu.
"Aniden gelip sizi korkuttuysam özür dilerim Küçük Hanım." Sen özür dilemeyi bilir miydin, demek istiyordum. Bilmiyorum belki de yaptığı pislikleri yüzüne vurmak istiyor da olabilirdim ama şu an kendimi tutmalıydım.
"Sorun değil." Buzdan farksız sesim ona fayda etmemiş gibiydi. Belki de böyle tepkilere alışıktı. İnsanda
