Aralanan ağzımı kapatıp hızla Arkın'ın yanına gittim ve silaha bir tekme savurup koridorun sonuna fırlattım. Adamlar birazdan buraya gelirdi.
"Arkın?" Sesimden akan endişe, onun kulaklarında can bulmuştu. Dudaklarımdan çıkacak her bir kelime lafügüzaftan ibaret kalsa da, şansımı deniyordum.
"İyiyim." Öyle diyorsa öyledir.
Rahatladım.
Derin bir nefes aldım, göğsüm körüklendi. İçinde alev alan bir şeyler vardı ama söndüremiyordum.
Arkın, Zibidi’nin üzerinden doğrulurken ikimiz aynı anda ona baktık. İrice açtığı gözleri ile bize bakarken karnına koyduğu ellerinin arasından kan sızıyordu.
Kanın metalik kokusunu buradan dahi duyumsayabiliyordum...
"Tekin?" Arkın'ın boş sesi koridora yayıldığında bakışlarım hâlâ adının Tekin olduğunu henüz yeni öğrendiğim şahısın üzerindeydi.
Adıyla kar
