Bazen küçük yaralar, büyük izler bırakıyordu.
Çocukluğumu anımsıyordum, henüz altı yaşlarımdayken ürkek gözlerle etrafı izler, kimsenin beni görmediğini sanırdım. Hiç kimse benimle oynamaz, konuşmaz ve bana yaklaşmazdı. Özel güçlerimin olduğunu düşünürdüm. Ben görünmezim, diyerek kandırırdım kendimi. Oysa o zamanlardan belliymiş yalnız olacağım, hayatımın büyük bir bölümünü yalnız geçireceğim… Gerçi şimdi etrafım doluydu ve bu insanlar, benim için çabalamıştı.
Onlara minnettar olmalı mıydım?
İçten içe öyleydim. Borçlu kalmayı sevmeyen biri olarak bir gün onlara borcumu ödeyeceğime dair kendi kendime söz verdim. Belki hayatlarını kurtaracaktım, belki de düştüklerinde kaldıracaktım ama biliyordum ki bunu asla sesli dile getiremeyecektim. İçime kurduğum mahzene sakladım bana yapılan iyilik
