Chapter 18
1787 Words
Chapter 18
"Zoila, sinong bang tinitingnan mo dyan? Nakakita ka ba ng multo?" biro niya pero hindi ko siya pinansin. "Let's go, lumalakas na yung ulan" aniya at inakbayan ulit ako. Hindi ko na 'yon tinanggal pa dahil Lean is Lean makulit siya at wala akong lakas makipagtalo sa kanya ngayon.
Bahagya din akong nadala ng lumakad siya dahil naka-akbay siya.
Literal kasi talaga akong napatigil dahil nakita ko siya. Donovan. What is he doing here? Baka may kamag-anak rin silang dito nakalibing.
Pero yung nakita niya. Baka akala niya magkahawak kamay kami ni Lean habang pinapayungan niya ako. Nakita niya ba lahat o 'yon lang mismong eksenang 'yon?
Hindi maalis sa isip ko ang nasasaktang itsura niya kanina habang nakatingin sa amin. Tapos kanina galing pa siya sa bahay at mukhang may problema.
I need to talk to him. Kailangan kong ipaliwanag yung nakita niya. Is it necessary? Baka isipin niya guilty ako kaya ako nagpapaliwanag?
My thoughts are overflowing. All I think right now is him.
I want to talk to him
I don't care if I look like guilty for explaining of what he've seen.
I don't want him to get mad.
"Oh Lean, hijo" bumalik ako sa katinuan ng marinig ko ang boses ni Mama.
Ganoon na ba ako ka-occupied? Mabuti hindi ako nadulas or nadapa.
"Ehem" umubo ng peke si Papa.
Nakatingin siya sa bandang balikat ko. Napatingin din ako doon at naka-akbay pa rin pala sa'kin si Lean. Hindi ko na 'yon napansin. Agad naman 'yong tinaggal ni Lean
Nasa loob na kami ng museleo ni Lolo. Malawak ito. Dito rin nakalibin ang ilang ninuno namin.
Tinitigan siya ng seryoso ni Papa. Napatingin naman ako kay Lean. Napalunok siya at mukhang hindi mapakali.
"Lean, nililigawan mo ba ang anak ko?" seryoso niyang tanong.
WTF? Anong klaseng tanong naman 'yon, Pa? Seriouly? Dito pa talaga sa sementeryo?
I want to voice out my thoughts pero pinigilan ko na lang ang sarili ko. I don't want Papa think that there's something going on between me and Lean because it's not true.
"Hindi, Pa" ako na ang sumagot.
"Actually Tito, that's my plan. I want to court Zoila" matapang niyang sagot.
Nagulat naman ako dahil doon. Is he crazy?
"Lean hijo, Arnold, I think this is not the appropriate place to talk about that matter" pagsingit naman ni Mama.
Thank God, itinigil na nila ang usapang ligaw. Really? Inside the museleo while raining? Unbelievable!
Hindi nagtagal tumila na rin ang malakas na ulan. Nagpaalam na rin si Lean na pupuntahan niya ang parents niya. Ang alam ko hindi rin kalayuan sa museleo ni Lolo ang museleo ng mga kamag-anak niya.
Nakalagay na ang mga bulaklak na binili namin sa bawat puntod. Lumapit ako sa puntod ni Lolo.
It's been five years since he died. Eleven pa lang ako noon. Iyak ako ng iyak noong mga panahon na 'yon. Sobrang bait ni Lolo. Lahat ng gusto ko binibigay niya. Ako ang paborito niya sa aming magpipinsan kaya sobrang nasaktan ako ng mawala siya.
"Pa, dalaga na ang apo niyo may manliligaw na" pagka-usap ni Mama sa lapida.
"Ma!" pigil ko sa kanya.
"Ang baby ko, hindi na baby dalaga na pero huwag munang magboboyfriend ha" but I have a boyfriend. Sorry, Ma.
Hindi ko alam kung nagbibiro ba siya o sa sinabi niya o hindi.
But I have a boyfriend already.
I want to said that but I can't. Alam kong ayaw ni Mama na magboyfriend muna ako. Hindi ko makalimutan ang naging pag-uusap nila ni Lean noon sa living room.
Madalas kong kakampi si Mama lalo na kapag pinapagalitan ako ni Papa. I don't want to disappoint her kaya for now, hindi ko pa talaga puwedeng ipakilala sa kanila si Donovan.
Nag-stay pa kami doon ng kaunting oras at umalis na rin.
"Bye, Lolo" mahina kong sambit at inilapat ang kamay ko sa lapida kung saan naka-ukit ang pangalan niya.
Habang naglalakad kami palabas ng sementeryo, palinga-linga ako sa paligid. Hoping na makikita ko siya pero hindi.
Baka naman umuwi na sa bahay niya? Gustuhin ko man puntahan si Donovan, hindi puwede. Anong sasabihin ko sa parents ko? Na gagala kami ni Cerene? Siguro bukas na lang tutal may pasok naman.
Masyado akong occupied sa pag-iisip kaya hindi ko namalayan na nasa bahay na pala kami.
Pagpasok ko sa bahay agad akong umupo sa couch. Agad kong itinext si Donovan.
To: Baby
I can explain baby. It's not what you think it is
Hindi ko inaasahan na pagkasend ko agad siyang nagreply.
From: Baby
I'll call you
Pagkabasa ko pa lang agad nagring ang cellphone ko. Vibrate lang naman ito.
"Zoila, we'll talk" nagulat ako sa biglang pagpasok ng parents ko sa pintuan kaya agad kong nareject ang tawag. Pinatay ko rin ang cellphone ko.
"About saan po?" magalang kong tanong kay Papa.
He remain serious. Umupo siya sa single couch sa gilid at ganoon din si Mama sa kabilang gilid. Bale kabilaan.
Ako naman ay napaggigitnaan nila dahil sa mahabang couch ako nakaupo.
"About what happened earlier" aniya.
Oh, about what Lean said.
"Kung liligawan ako ni Lean, tatanggihan ko po. I want to focus to my studies" diretsong sabi ko habang nakatingin sa kanyang mga mata.
Yeah Zoila. Ganyan nga. You're good at lying aren't you?
I cheered myself.
"Mabuti na yung malinaw. You're still young don't entertain things that might distract and destroy you" seryosong sabi ni Papa.
"I know Papa" seryosong sabi ko rin.
He needs to believe that I believe in him. That I believe on the words that he said. Pero ang totoo pasok sa kanang tainga labas sa kabila ang nangyayari.
I LOVE DONOVAN
'Yan lang ang nasa isip ko wala ng iba. Pwede naman kasing pagsabayin ang pag-aaral at ang pakikipag-relasyon.
"Baby" si Mama naman ngayon ang nakakuha ng atensyon ko.
"Yes, Ma?"
"I agree to your Papa, wag muna magboyfriend anak. Right decision, mag-aral munang mabuti so we can go to Japan this April" nakangiting aniya.
Napangiti din ako sa sinabi niya.
I'm really good at acting. Should I audition on big network station ?
"Yes, Mama. Can I go to my room na po? I want to take a rest" paalam ko sa kanila at normal na naglakad paaalis sa living room.
Kailangan ko na kasi talagang tawagan si Donovan. Nireject ko ang call niya at pinatay ko pa ang phone ko.
Nang hindi na abot sa panigin nina Mama at Papa dali-dali na akong umakyat sa kwarto ko.
Nasa hagdan palang binubuhay ko na ang phone ko.
Pagkabuhay pa lang agad nagsidatingan ang higit sampung mensahe mula sa kanya. Hindi ko na binasa 'yon ata agad siyang tinawagan.
Hindi katulad kanina na agad niyang sinagot this time nakailang dial pa ako bago niya sagutin.
"Thank God, you finally answered my call baby" I said and took a deep sighed.
[What? I'm playing. You're disturbing me] malamig niyang sabi.
Agad naman akong nasaktan sa sinabi niya. He's really pissed. Masakit talaga siyang magsalita kapag ganito.
"Baby, I can explain. Video call" mahina kong sambit.
Binaba ko na ang tawag. Agad namang tumambad ang video chat niya sa'kin pagkababa ko pa lang ng call.
"Explain" kalmado niyang sabi. Madilim ang mukha niya pero kalmado ang boses niya.
How can he do that?
"Yung nakita mo kanina. Wala lang yon" panimula ko.
Tumaas naman ang salubong niyang kilay dahil sa sinabi ko. Pinagdududahan niya ba ako?
"Then why did you two together? Hinawakan pa niya ang kamay mo at inakbayan ka pa" kalmado pa rin ang boses niya pero ang ekspresyon ng mukha niya ang nagsasabing hindi.
"Hear me first okay?" tumango naman siya. "Bigla na lang siyang sumulpot sa tabi ko at naki-share ng payong kasi umamaambon. Yung pagkakahawak niya sa kamay ko aksidente lang 'yon kasi inagaw niya sa'kin yung payong dahil masyado siyang matangkad at siya na ang nagpresintang maghawak and about doon sa inakbayan niya ako. Hindi kasi ako gumalagaw sa kinatatayuan ko dahil iniisip kita pero tinanggal ko naman agad 'yon" mahabang paliwanag ko.
"Tinanggal mo yung una, e yung pangalawa?" tanong niya na parang nag-iimbestiga.
Nakita niya rin 'yon? Hindi ba tumalikod na siya?
"N-Nakita mo?" gulat kong tanong.
"Yes, of course I have eyes" he said sarcastically.
"That time hindi pa rin ako gumagalaw kaya inakbayan niya ako ulit at naglakad na kami papunta sa museleo ni Lolo dahil lumalakas na ang ulan" paliwanag ko pa.
"Baby, I'm sorry. I'll try na iwasan si Lean" I said.
Malakas naman siyang bumuntong hininga.
"I'm just hurt. You're my girlfriend yet you're with other man. I can't be with you when you're parents are around" he said, ramdam kong ang sakit na nararamdaman niya.
"Baby, I'm sorry. Can you wait for another year? I promise I will introduce you to my parents" I said.
No, not now. Kasasabi ko pa lang sa parents ko na wala akong boyfriend and may ipapakilala ako bigla?
"You know I love you and I'll always wait until you're ready" aniya at ngumiti ng tipid.
"Are we okay now?" malambing kong tanong.
"Alam mo namang hindi kita matitiis ng matagal. Ganyan kita kamahal" he said.
Nag-usap pa kami ng ilang oras bago before we decided to end our video call. Gaya ng sinabi ko sa parents ko natulog ako at gabi na ako nagising.
Dinner time na ng magising ako at agad nag-ayos. Saktong tapos na akong magpony tail ng buhok ko kumatok si Mama para sabihing magdidinner na kami.
Tahimik akong umupo sa lamesa at sumandok ng rice.
"Zoila, who gave you that ring?" he asked with a serious tone.
I was taken a back to his question. Napatingin din doon si Mama.
"Wow, ang ganda anak but who gave you that? You said you don't have a boyfriend right or you have a another suitor?" she asked.
Bahagya akong napalunok. Heto na ba 'yon? But I'm not ready yet so I choose to lie again.
"I bought it from online shop, Ma, Pa" nakangiti kong sabi.
Tiningnan ko ang singsing at pinagmasdan itong mabuti.
It's a silver ring with infinity design and heart inside the infinity.
"It's beautiful but you shouldn't put in on your ring finger. You know our ring finger have a vein that run directly to our heart. You should only wear a ring in that finger of yours if that ring is from the man you love." Mama said.
Labag man sa loob ko. I remove the ring and put it in my right hand fourth finger.
I know it's from Donovan, the man that I only love but it's not the right time to tell my parents about our relationship.
I'm sorry baby
-----
1:50 PM. June 9, 2020
- Writer
