Kapının çalmasıyla konakta herkes irkildi. Gece geç bir saatti. Evde sadece loş ışıklar yanıyordu. Küçük Elif ve Mert beşikte uyuyordu. Baran başını kapıya çevirdi. — “Bu saatte kim olabilir?” Helin yatakta doğruldu. Yüzünde hâlâ yorgunluk vardı. — “Baran… kim o?” Baran sakin bir sesle konuştu. — “Sen kalkma. Ben bakarım.” Baran yavaşça kapıya doğru yürüdü. Kapıyı açtığında karşısında Ayşe vardı. Ayşe telaşlı görünüyordu. — “Abi…” Baran kaşlarını çattı. — “Ne oldu?” Ayşe biraz utangaç konuştu. — “Elif ağlıyordu, seni çağıracaktım ama kapı çalınca ben açtım.” Baran şaşırdı. — “Kapıyı mı açtın?” Ayşe başını salladı. — “Evet… komşuymuş.” Baran rahat bir nefes aldı. — “Gece çocukların sesini duymuş, merak etmiş.” Ayşe güldü. — “Evet.” Baran kapıyı kapatıp içeri döndü.

