ก็แค่...คนเคยรัก

1 สุดทางรัก ชายหนุ่มจูงมือหญิงสาวเข้ามาในห้องเช่าโกโรโกโสหลังตลาดซึ่งอยู่ใกล้กับแพปลาของชาวประมงในจังหวัดนครศรีธรรมราช สองคนมีเพียงกระเป๋าติดตัวมาคนละใบ นั่งรถข้ามหลายต่อหลายจังหวัดจากขอนแก่นจนมาถึงที่นี่ ทั้งหมดทั้งมวลก็เพราะต้องหนี สามปีมานี้…หนีหัวซุกหัวซุน ย้ายที่อยู่มาเป็นสิบที่แล้วเห็นจะได้ “อยู่ได้ไหม?” เพลิงกัลป์เอ่ยถาม สอดส่องสำรวจไปทั่วห้องแล้วก็หันมามองหน้าคนตัวเล็กที่เปลี่ยนจากจูงมือมาเป็นกอดแขนเขาแน่น รู้ว่าเห็นสภาพห้องแล้วเธอก็คงเกิดความกลัวขึ้นมา “ได้สิ ที่ไหนมีพี่เพลิง…บัวอยู่ได้ทั้งนั้นแหละ” บัวบูชาพยายามทำเป็นเข้มแข็ง ทำเหมือนว่าตัวเองไม่เป็นอะไร ทั้งที่จริงแล้วเธอกลัวมาก ตอนนี้กลัวทุกสิ่งอย่างที่รายล้อมอยู่รอบตัว กลัวที่สุดคือการต้องแยกจากเขาคนนี้ “ถึงไม่มีฉันเธอก็ต้องอยู่ให้ได้ เข้มแข็งให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอโตแล้วไม่ใช่เด็กสิบแปดเหมือนเมื่อก่อน” หากจะถามว่าเขากับเธอมีสถานะเป็นอะไรกัน ก็คงต้องตอบในภาษาบ้าน ๆ ว่าผัวเมีย เป็นผัวเป็นเมียกันมาสามปีแล้ว อดทนลำบากด้วยกันมาสามปีแล้วเช่นกัน “ทำไมต้องไม่มีพี่ด้วย? มีบัวก็ต้องมีพี่เพลิง ไม่มีพี่…บัวอยู่ไม่ได้หรอก” บัวบูชาเป็นเด็กสาวโลกสวยขี้อ้อน แสนจะอ่อนต่อโลก แค่คิดว่าจะไม่มีเพลิงกัลป์อยู่ข้างกายก็อยากจะร้องไห้ออกมาแล้ว เปลี่ยนจากกอดแขนมาเป็นสวมกอดทั้งตัวเขาจากด้านหน้า แหงนหน้าขึ้นสบตาเขา “บัวรักพี่ รักมาก ๆ ขาดไปคงตายแน่” “หิวไหม?” ทุกครั้งที่บัวบูชาบอกรักเพลิงกัลป์ คำตอบที่ได้รับจากเขาจะเป็นการบ่ายเบี่ยงไปเรื่องอื่นเสมอ ไม่ถามว่าเธอหิวไหมก็จะพูดเรื่องอื่นขึ้นมา และใช่…เขาไม่เคยบอกรักเธอกลับเลยแม้แต่ครั้งเดียว “ไม่หิว” แต่ถึงอย่างนั้นบัวบูชาก็ไม่เคยเรียกร้องอยากได้ยินคำว่ารักจากเขา เพราะเธอเชื่อ…เชื่ออย่างเต็มหัวใจว่าเขารัก หากไม่รักก็คงไม่กระเตงเธอไปทุกหนแห่งแบบนี้ เขาก็แค่อาจไม่ชอบพูดคำแบบนั้นก็ได้ “งั้นไปซื้อของเข้าห้องกัน ต้องทำความสะอาดอีกเยอะเลย” “อื้ม” เพลิงกัลป์แทบไม่เคยปล่อยมือจากบัวบูชา ทุกครั้งที่สองคนต้องออกมาเดินซื้อของหรือทำธุระนอกบ้าน เขาจะกุมมือเล็ก ๆ ของเธอไว้แน่นอยู่เสมอ ราวกับว่ากลัวจะทำเธอหลุดหายไปไหน เหมือนกลัวอยู่ตลอดว่าจะต้องพลัดพรากจากเธอ ทั้งสองมาเดินซื้อของใช้ในบ้านกันที่ตลาด แม้จะมีของที่ต้องถือมากมายแต่ชายหนุ่มก็ยังเหลือมืออีกข้างไว้กุมมือหญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเมียเอาไว้เสมอ “องุ่นน่ากินจังเลยพี่เพลิง” ซื้อของใช้เสร็จบัวบูชาก็จูงมือเพลิงกัลป์มาที่โซนขายของสด หน้าที่ของเธอคือการทำอาหารให้เขากิน เพราะเขาชอบกินฝีมือเธอมาก ทำให้กินทีไรก็จะกินจนหมดไม่เคยเหลือทิ้ง เมนูที่ชอบที่สุดคือแกงเขียวหวานไก่ใส่ยอดมะพร้าวอ่อน แล้วก็ไข่ยัดไส้ กุ้งราดซอสมะขามเขาก็ชอบ แต่เพราะกุ้งมันแพง เลยไม่ได้ทำให้กินบ่อย ๆ “เอาสิ” สิ่งเดียวที่เพลิงกัลป์ตามใจบัวบูชาก็คือไม่ว่าเธออยากกินหรืออยากได้อะไร เขาก็พร้อมจะหามันมาให้ ต่อให้เงินไม่มีก็จะทำงานให้หนักขึ้นเพื่อเอาสิ่งนั้นมาให้เธอ “แต่ไม่เอาดีกว่า กิโลละตั้งสองร้อยแน่ะ แพงหูฉี่” ซึ่งบัวบูชาก็ไม่ได้เรียกร้องอยากได้อะไรเกินตัว วันดีคืนดีถึงจะอยากกินหมูกระทะสักครั้ง นาน ๆ ทีถึงอยากจะได้เสื้อผ้าสักตัว ของฟุ่มเฟือยไม่เคยนึกถึงเพราะรู้ว่าเพลิงกัลป์ต้องเหนื่อยหนักกว่าจะหาเงินมาได้แต่ละบาท “อยากกินก็กินเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปทำงานก็หาเงินได้แล้ว” “พี่หางานได้แล้วเหรอ?” “เห็นมีไซต์งานก่อสร้างอยู่ใกล้ ๆ แถวนี้ ว่าจะลองไปถามดู” “ทำงานก่อสร้างอีกแล้วเหรอพี่เพลิง?” บัวบูชาไม่สนใจองุ่นอีกต่อไปแล้ว พอได้ยินว่าเพลิงกัลป์จะไปทำงานใช้แรงเธอก็ไม่สบายใจขึ้นมา “บัวไม่อยากให้พี่ทำก่อสร้างเลย เราหางานอื่นกันนะ บัวก็จะทำงานด้วย” “เธออยู่บ้านนั่นแหละ ไม่ต้องออกมาทำงาน ฉันทำได้…งานก่อสร้างก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร ได้เงินรายวันมาเราจะได้มีเงินใช้ทุกวัน” “แต่บัวอยากช่วยพี่ บัวไม่อยากให้พี่เหนื่อยอยู่คนเดียว” “แค่ไม่ดื้อ เชื่อฟังที่ฉันพูด…แค่นั้นก็ช่วยได้เยอะแล้ว” เพลิงกัลป์เอ่ยเสียงเรียบ เขาเป็นคนไม่ค่อยยิ้ม น้อยมากที่จะได้เห็นรอยยิ้มของเขา “ไปซื้อองุ่นสิ เอาเงินนี่ไป” “เอาแค่ร้อยเดียวพอ บัวกินไม่เยอะหรอก…ซื้อครึ่งกิโลก็พอ” บัวบูชาดึงแบงก์ร้อยออกไปจากมือเพลิงกัลป์หนึ่งใบก่อนจะเดินไปซื้อองุ่น ในเวลานั้นชายหนุ่มก็เห็นจากหางตา มีชายชุดดำสองคนกำลังยืนมองเขาอยู่อีกฟากฝั่งหนึ่งของถนน เพียงเท่านั้นสีหน้าเขาก็เปลี่ยนไป อุตส่าห์หนีจากเหนือสุดลงมาเกือบใต้สุดแล้วก็ยังหนีไม่พ้น “บัว!” เรียกเมียเสียงแข็ง ก็อยากให้เธอได้กินองุ่นตามที่อยากกิน แต่รอไม่ได้ รีบเข้าไปคว้ามือเธอแล้วพาออกมาจากตรงนั้นอย่างเร็วไว “มีอะไรเหรอพี่เพลิง?” “…” “พี่เพลิง! อย่าบอกนะว่ามีคนตามเรามาอีกแล้ว?” มันเกิดขึ้นอีกแล้ว บัวบูชาเหนื่อยกับการต้องคอยหนีใครก็ไม่รู้ และเหนื่อยเหลือเกินที่ต่อให้จะถามยังไงก็ไม่เคยได้คำตอบอะไรจากเพลิงกัลป์ เพลิงกัลป์พาเมียกลับมาที่ห้องเช่า ไม่ใช่ครั้งแรกที่บัวบูชาต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ เธอนั่งอยู่ที่เตียงไม้เก่า ๆ มองดูชายหนุ่มที่ยืนมองออกไปข้างนอกผ่านกระจกบานเกล็ด ตลอดสามปีที่อยู่กับเขามา เธอรักเขาหมดหัวใจ แต่กลับรู้สึกเหมือนแทบไม่รู้จักเขาเลย ไม่เคยรู้ว่าเขาเป็นใครมาจากไหน ไม่เคยเห็นแม้กระทั่งบัตรประชาชนของเขาด้วยซ้ำ “พี่เพลิง…พวกนั้นตามเรามาทันไหม?” “น่าจะไม่ได้มาถึงที่นี่ ฉันจะออกไปดู เธอรออยู่ในห้อง ล็อกประตูแล้วก็ห้ามออกมาเด็ดขาด” “ไม่เอา พี่เพลิงอย่าไปนะ” บัวบูชาลุกจากเตียงไปคว้าชายเสื้อไว้แน่น แต่มันไม่มากพอที่จะรั้งเขา เธอจึงสวมกอดจากด้านหลังเพื่อเพิ่มแรงรั้ง “อย่าไปเลยนะ อยู่กับบัวนะพี่เพลิง” “แค่จะออกไปดู ถ้าจะเจอล่อพวกมันไปที่อื่น” จะให้มันมาเจอเธอไม่ได้ เขาไม่มีวันยอมให้พวกคนเลวนั่นตามมาฆ่าเขาต่อหน้าเธอเป็นอันขาด “ฮึก! บัวใจไม่ดีเลยพี่เพลิง ขอร้อง…อยู่กับบัวนะ” “ฉันจะกลับมา ยังไงก็จะกลับมา…เพราะงั้นทำตามที่บอก พอฉันออกไปแล้วเธอล็อกประตูห้อง แล้วก็ห้ามตามฉันออกไปเด็ดขาด” อ้อมกอดของบัวบูชาแน่นไม่มากพอที่จะรั้งเพลิงกัลป์เอาไว้ สุดท้ายเขาก็แกะแขนทั้งสองข้างออกแล้วออกจากห้องไป บัวบูชาปลดปล่อยน้ำตาให้ร่วงเผาะลงแก้มเนียนใส ทำตามที่เขาบอกอย่างเชื่อฟัง ล็อกประตูห้องแล้วเดินมาลงบนเตียง หลายวันมาแล้วที่ใจเธอมันหวิว ๆ ชอบกล รู้สึกเหมือนกำลังจะสูญเสียสิ่งสำคัญไปจากชีวิต เธอคิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อกับแม่แทบขาดใจ แต่ในเมื่อทางที่เลือกเดินมันสวนทางกับสิ่งที่พ่อแม่อยากให้เป็นเดิน คิดแล้วก็คิดอีก คิดเรื่องนี้อยู่ซ้ำ ๆ สุดท้ายก็ทนไม่ไหว…ลุกไปเปิดกระเป๋าแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดเครื่อง มีสายของแม่โทรมานับพันครั้งตลอดสามปี เธอกลั้นหายใจรวบรวมความกล้าแล้วกดโทรกลับไปเป็นครั้งแรก ตั้งแต่ที่หันหลังเดินออกมาจากบ้านมา [บัว ฮึก! นั่นบัวเหรอลูก?] เสียงของแม่ที่ดังมาพร้อมเสียงสะอื้นทำเอาน้ำตาของบัวบูชายิ่งไหลออกมาหนักกว่าเดิม “แม่ขา…นี่บัวเอง ฮึก! แม่สบายดีไหม? บัวคิดถึงแม่มากเลย” [แม่ก็คิดถึงลูก คิดถึงแทบขาดใจ บัวลูก…บัวกลับมาหาแม่นะลูก กลับบ้านเรานะลูกนะ] “แม่ขา…บัวขอโทษ บัวขอโทษพ่อกับแม่ ขอโทษที่ทำให้ผิดหวัง” [ฮือ ๆ บัวลูก…พ่อเขาไม่อยู่แล้ว ฮึก! พ่อเขาจากเราไปแล้ว] “…” ได้ยินแบบนั้นบัวบูชาก็แทบหยุดหายใจ “มะ ไม่จริงใช่ไหมคะแม่? ฮือ ๆ พ่อจะจากเราไปได้ยังไง?” [เรื่องจริงลูก พ่อ…ฮือ ๆ พ่อจากเราไปจริง ๆ วันนี้เป็นงานศพวันสุดท้ายของพ่อ] เปิดเรื่องมาด้วยน้ำตาของน้องเลย แต่แค่นี้ยังเจ็บไม่พอค่ะ น้องยังเจ็บกว่านี้ได้อีก ฝากทุกคนเป็นกำลังใจ คอยเอาใจช่วยน้องบัวและไรท์กันด้วยนะคะ ช่วยกันกดไลค์ กดหัวใจ คอมเมนท์ เก็บเข้าคลังกันเยอะๆ น้า เรื่องนี้อ่านฟรีจนจบเหมือนเดิมจ้า แต่อย่าดองกันนะ เพราะถ้าอีบุควางขาย ไรท์จะมาติดเหรียญช่วงตอนแรกๆ ไล่ลงไปเรื่อยๆ นะคะ