From Good Girl to Bad Girl

Mijn benen trillen terwijl ik het schoolplein op loop, ik probeer het trillen onder bedwang te houden maar dat lukt totaal niet. Natuurlijk haat het universum mij. Ik wordt dagelijks gepest, uitgelachen en getreiterd door mensen die niet eens iets over mij weten behalve het feit dat ik geen ouders heb. Ze gebruiken mijn zwaktes dan ook om mij helemaal kapot te maken. Lisa stormt samen met haar minions mijn kant op. "Wat doe je hier? Ik had verwacht dat je allang je polsen door zou hebben gesneden. Net zoals je pappie en mammie dat hebben gedaan, wees." Ik kijk afwezig naar de grond. En bal mijn handen in vuisten. Iedereen inclusief Lisa beginnen te lachen. De tranen branden in mijn ogen, maar ik probeer ze weg te knipperen. Het lukt voor geen ene meter, dus een traan weet toch te ontsnappen. Het gelach wordt alleen maar luider. Om meer schaamte te voorkomen ren ik als een zwakkeling weg. Dit zorgt er alleen voor dat ze nog harder beginnen te lachen. Mijn hart knijpt pijnlijk samen als ik denk aan het feit dat ik dit allemaal toe laat. Zodra ik een lege wc vind verstop ik me snel in één van de hokjes. Ik laat de rest van mijn tranen los en grijp naar mijn haar. De pijn in mijn hart maakt zelfs ademen moeilijk. Het voelt alsof iemand constant op mijn keel drukt en mijn luchtpijp dicht klemt. Ik wou dat ik een keer rustig kon ademen, niet alleen fysiek maar ook mentaal. Na een lange tijd te hebben gehuild, loop ik de hokjes uit. Mijn ogen dwalen over mijn wezenloze gezicht in de spiegel. Sluik zwart haar dat tot mijn onderrug komt, grote grijze ogen die dof naar mij terug staren... ik durf niet meer verder te kijken. Mijn hart kan de aanzicht van mijn uiterlijk niet aan. Het is pijnlijk omdat ik zo veel op hun lijk. Na enige tijd besluit ik om maar eens te spijbelen. Het enige wat ik in de weeshuis doe is leren, een paar dagen school missen doet niks aan mijn bovengemiddelde cijfers. Het laagste cijfer dat ik heb gehaald is een 8,3 en voor wiskunde nog wel. Het maakt mij nog steeds razend als ik er aan terug denk. Ik kan nog steeds niet geloven dat hij mij zo'n lage cijfer heeft gegeven. Ik slenter doelloos door de stad. Er is helemaal niks te doen. Ik rommel door mijn tas en kom tot de realisatie dat ik mijn boeken op school ben vergeten. Dit kan niet goed zijn, ik heb ze nodig om vandaag te studeren! Zonder op mijn omgeving te letten haast ik me naar school. Mijn lichaam slingert naar voren door een harde duw in mijn rug. Mijn hersenen kunnen niet bevatten wat er gebeurt en stoppen voor een moment met werken. Ik hoor de klap voordat ik het voel. Een scherpe pijn schiet door mijn hoofd en ergens verderaf hoor ik een auto met gierende banden tot stilte komen. Ik hap naar adem, maar in plaats van lucht dringt de sterke smaak van ijzer mijn mond in... bloed. Ben ik aan het bloeden? Wat is er aan de hand? Mijn ogen beginnen langzaam te sluiten, maar een aantal dingen blijven me haarscherp bij. Lisa, een vage figuur die ik niet kan plaatsen en wraak. Met het kleine beetje kracht dat mijn lichaam nog bezit probeer ik mijn ogen open te houden, maar een onzichtbare kracht trekt aan mijn oogleden en dwingt mij om te slapen. Een aantal woorden dringen mijn oren binnen voordat ik helemaal het bewustzijn verlies. "Blijf wakker... spijt me... geef... niet... op." Hoewel ik niet alles hoor begrijp ik het perfect. Iemand probeert mij terug te brengen, maar het lukt niet. Is er dan toch iemand die een beetje fatsoen heeft op deze wereld? Nee, dat is onmogelijk, ik ben te zwak.