CHAPTER 1
1829 Words
BABY, I’m so sorry, I’m so sorry baby, please forgive me. I will not do anything stupid again. Just please wake up.
Ang mga katagang iyon ay ang nagpamulat sa aking mga mata. Napalingon ako upang hanapin ang pinanggalingan nang boses na iyon. Pero kahit isang anino nang taong iyon ay hindi ko nakita.
Tanging ang puting ding-ding at kesame lamang ang aking nakikita. Sinuri ko ng tingin ang buong kabuuan nang kuwarto upang hanapin kung saang parte nito ang pamilyar sa akin. Pero ni isa’y wala akong nahanap.
Napangiti ako nang makita ko ang rebulto ni Jesus sa aking ibaba na kong saa’y nakapako siya sa krus. Somehow, I feel comfort.
Tanging pagpatak lamang nang orasan ang naririnig ko sa mga oras na ito.
Nang mapalingon ako sa bandang may couch ay doon ko nakita ang taong hindi ko inaasahang makikita ko. Si Jazmine na nakayapos kay Storm habang mahimbibg na natutulog.
‘Anong meron sakanila?’ That was the first question that I asked when I recognized how sweet they’re.
‘Where I am?’ The second question that I asked when I recognized na wala pala ako sa kuwarto ko. Kaya pala hindi ako pamilyar sa kuwartong ito dahil hindi ito ang kuwarto ko. Hindi ito ang kuwartong nakasanayan ko.
Nasaan ako? Anong ginagawa ko dito? Nang makita ko ang dextrose na nasa kiliran ko at nang malanghap ko ang amoy nang alcohol ay doon ko napagtantong nasa ospital pala ako. Pero ang nakakapagta lang ay ang kong bakit ako nandidito? Anong ginagawa ko dito sa hospital.
Nang maalala ko ang nangyari ay nakapa ko ang tiyan ko. Para akong binuhusan nang malamig na tubig nang maalala kong dinugo ako. Ba’t ako dinugo? E, hindi ko pa naman kabuwanan?
“You’re awake?” medyo inaantok na tanong ni Jazmine sa akin. Kinakalikot pa nito ang mga mata nito na waring inaantok pa talaga ito.
Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan nito bago nito tinungo ang gawi ko.
“Your baby is safe, don’t worry,” she said that made me said ha? What is she mean? Anong baby ang pinagsasabi niya?
“Ha? What do you mean? Anong baby ang tinutukoy mo?”
“Hindi mo ba alam? Akala ko ba alam mo?!” tila gulat na ani niya.
“Ha? Anong ba ang tinutukoy mo? Ano ba ang dapat kong malaman?”
“You’re pregnant Jeanshe, at dahil sa pagkagulat at sa pinaghalong stress mo ay muntikan ka nang makunan, kaya ka dinugo kanina Jeanshe.”
Napatanga ako, napatitig sa putting kesame na nasa harapan ko. Nahigit ko ang hininga ko dahil sa mga narinig ko. My eyes widened because of the shock that I feel.
Hindi makapaniwalang tinignan ko ang gawi niya. Is she really d*mn serious? Or is she was just making some sorts of jokes? Seryoso ba siya? O nagpapatawa lang? Oh God tell me.
Pero seryoso ang pagmumukha niya habang sinasambit ang mga katagang iyon kaya malaki ang posibilad na nagsasabi siya nang totoo at hindi nagbibiro.
“Nagbibiro kalang 'diba? Sabihin mo sa ‘kin. Nagbibiro ka lang diba?!”
Hindi ko napigilan ang sarili kong huwag siyang mapagtaasan ng boses. Lalo na’t nakakagulat kasi! Nakakagulat ang mga balitang ipinahayag niya. Hindi ako handa! Hindi ako handang marinig ang mga iyon! Hindi ako handang mabigla.
Bagsak ang mga balikat na umiling siya. Napaiwas ako nang tingin nang maramdaman ko ang pamamasa nang mga mata ko. Kasabay nito ay ang paglukob nang lungkot sa puso ko.
So, ito pala ang rason kong bakit parang lumaki ang balakang ko. Kung bakit bigla-bigla na lang ako nag cra-craving, sa mga pagkain na ayaw ko noon. Kung bakit pati ang paborito kong shrimp ay ayaw ko nang kainin ngayon.
Naramdaman ko ang pag-upo niya sa gilid ko. “Ano ang problema Jeanshe, dapat nga’t maging masaya ka. Dahil nagbunga na ang pagpapakatanga mo sa lalaking mahal mo.”
Tagos puso akong nasaktan dahil sa mga katagang binitawan niya. Para itong isang matalim na patalim na tumusok sa puso ko.
Naramdaman ko ang malamig niyang kamay na humawak sa kamay ko. “Alam kong kahit na wala na kayong dalawa ay palihim mo pa rin siyang minamahal, na palihim ka pa rin nakikipagkita pa sakanya. K-aya’t hindi na ako nagulat pa nang malaman ko ang balitang buntis ka. Pero ang ipinagtataka ko ngayon ay ko
ung bakit ganito ang naging reaksiyon mo.”
She sighed. “Diba’t noon pa ma’y ito na talaga ang plano mo? Ang magpabuntis sakanya nang sa gayon ay may magamit kang pang black mail upang mapakasalan ka niya?”
Saba'y kaming napalingon sa pinto nang maramdaman namin ang pangitngit nito. Akala ko’y may pumasok pero wala naman kaming nakita e, kaya nama’y ipinagsawalang bahala na lang namin ang bagay na iyon.
Napasinghot ako, hindi ko kayang tanggapin ang katotohanang sinabi niya. Hindi ko kayang tanggapin na minsan ko nang naisip ang mga bagay na iyon dahil sa pagiging desperada ko sakanya.
“Pero noon iyon, Jazmine. Hindi na ngayon. Ni minsa’y hindi na sumagi sa isip ko ang mga kaisipang iyon,” sunod-sunod kong tanggi sakan’ya habang umiiling.
“What are you talking about?” she asked coriously.
“Diba’t nong minsang nalasing ako ay iyon ang nasabi ko sa’yo? Oo inaamin ko Jazmine na minsan ko na ring naisip ang mga bagay iyon. Pero Jazmine, hindi ko na ito naiisip pa ngayon. Dahil natanggap ko na sa sarili ko na hindi talaga kami para sa isa’t-isa. Na sadyang ipinagtagpo lang kami, pero sa bandang huli ay sakanya pa rin ang uwi niya.”
“Iyon ba ang rason kong bakit malungkot ka ngayon? Instead of being happy?”
Nakatungo akong napatango at napailing. Hindi ko alam kong ano ang dapat kong isagot sa tanong niya. Tatango ba ako dahil sa totoong malungkot ako? O iiling dahil masaya ako dahil sa kaisipang may isang mumunting anghel na nabuo sa tiyan ko.
“Hindi naman sa ganong malungkot ako dahil buntis ako. Masaya nga ako e, dahil magkakaanak na ako.”
She made a face. Pinag krus niya ang mga braso niya sa ilalim nang d*yoga niya. “Gan’on naman pala e, kaya anong ikinakukunot nang noo mo diyan?!” mataray niyang tanong habang nakataas ang kilay.
“E kasi naman, natatakot ako,” nakatungo kong ani. Hindi ko kayang titigan ang mga mata niya. Dahil sa tuwing tumititig ako dito’y para akong nasa loob nang korte na hinahatulan.
“Natatakot saan?”
“Natatakot akong baka hindi niya ‘ko panagutan. Lalo na’t balita ko’y babalik na si Valentine galing states.”
Sa totoo lang, natatakot ako sa maaring mangyari. Malaki kasi ang posibilidad na iiwan niya ko kagaya ng ginawa niya noon para lang ipagpalit sa babaeng mahal na mahal niya. Natatakot akong pag nalaman niyang buntis ako ay mas lalo pang lalayo ang loob niya sa ‘kin.
Hinaplos niya ang noo ko habang nakahawak siya sa tiyan ko. “Don’t be afraid Jeanshe, Kung ayaw niya. Edi huwag mong ipilit. Maari naman kitang tulungan sa pagpapalaki sa batang dinadala mo.”
Ngumuso ako habang tinitignan ko ang gawi ni Storm na hanggang ngayon ay mahimbing pa rin ang tulog sa couch. Pilit niyang pinagkakasya ang sarili niya sa couch. Sa tangkad ba naman niya.
“Pero paano siya?” I asked referring to Storm.
“Ha anong paano siya?” nagtataka niyang tanong.
Napangisi ako, “Paano ang kayo ni Storm?”
Kitang-kita nang dalawang mata ko kong paano pumula ang mukha niya dahil sa tinuran ko. Umiwas siya nang tingin.
Pabiro kong tinusok ko ang tagiliran niya gamit ang mga daliri ko. “Ikaw ah, hindi mo sinabi sa akin na nagt*tukwaan na pala kayo niyang si Storm.”
Mas lalo pang pumula ang mukha niya. Napanguso siya at kinagat niya ang pang ibabang labi niya na para bang pinipigilan niya ang sarili niyang huwag ngumiti.
“E ikaw nga hindi mo sinabi sa akin na nagt*tukwaan pa rin pala kayo hanggang ngayon ni Spencer,” nakangisi naman niyang ani.
“Alam mo ang at*y mo! Tumabi ka nga!” tinulak-tulak ko pa siya habang sinasabi ko ang mga katagang iyon. “Napaka piste mo!” dugtong ko pa.
Napanguso siya. “Alam mo bang kong hindi ka lang sana’y buntis ay baka matagal na kitang nabatukan?” mataray niyang tanong habang nakahawak sa kamay kong nakahawak sa balikat niya.
Itinigil ko ang pabiro kong pagtulak sakanya. Bago ko siya nginisian.
Inirapan lang ako nang g*ga. Bago muling pinagmasdan si Storm na magpahanggang ngayon ay mahimbing parin ang tulog na para bang pagod na pagod.
Hanggang ngayon ay nagtataka pa rin ako kung ano ang meron sa dalawang ito, E kasi naman po’y sa pagkakaalam ko ang rami raming babae nitong si Storm. ‘Tas ngayon ay ito sila. Napaka sweet sa isa’t isa.
“Bitaw girl, malaki ba?”
Napatanga ako, “Ha anong malaki ang tinutukoy mo?” pagkaklaro ko sakanya. Iba kasing malaki ang nasa isip ko.
“Malaki ba iyong kay Spencer?”
Muntik ko nang malunok ang laway ko dahil sa naging turan niya. Tama pala talaga ang hinala ko.
“Abot lalamunan girl?” dagdag pa niya.
Inirapan ko siya at kinagat ko ang pang ibabang labi ko upang maitago ko ang pamumula na nararamdaman ko. “Oo girl, at alam mo rin bang abot hanggang puson rin siya pag nagt*tukwaan kami?”
Ang ani ko rin naman sakanya. Isa lang kasi ang paraan na naiisip ko nang sa gayon ay magsitigil itong babaeng ito sa kagagawan niya. At ang paraang iyon ay ang sabayan siya sa mga kalokohan niya.
“Ayy same pala talaga tayo girl. Nong una nga ay dinugo ako. Hindi kasi sanay si v*j*yjay ko, kaya ayon tuloy nabin*t!”
Napailing na lang ako dahil sa mga pinagsasabi nitong babaeng ‘to. Hindi ko alam kung ano ang ginawa ni Storm sakan'ya at kung bakit siya nagkakaganito. E, hindi naman siya ganito kung magsalita noon e.
“Mah*ba rin ba ang sakan'ya? M*laki rin ang ulo? Tas m*ugat rin ba? Marami rin bang bal*hibo? O may sh*ve ang sakan'ya?” sunod sunod niyang tanong.
P*naky*uhan ko siya at p*naky*han rin niya ako. “E ang kay Storm ba, mal*ki rin ba? Ma*aba? Ma*gat rin ba? Abot hanggang lalamunan rin ba pag sin*subo mo? Abot hanggang p*son mo rin ba pag pina*ok?”
Napahalakhak ako nang malakas nang makita ko ang pag-iwas niya nang tingin upang itago ang pamumula nang buong pagmumukha niya.
Siguro iniimagine pa nang gaga ang isasagot niya. May pa lip bite lip bite pa kasi siyang nalalaman bago nag iwas nang tingin e.
She raised her middle finger while smiling so I raised my middle finger too.
“What’s the matter?” ang tila inaantok na tanong nang kung sino man. Sabay kaming napalingon sa mahimbing na natutulog na gawi ni Storm na ngayon ay gising na habang kinakamot ang mga mata.
So cute!
- Writer
