Uyurdum, daha saatlerce uyurdum. Tabi ki kapı zilinin duymasaydım. İlk etapta çalar çalar gider felsefesine dayanarak kıpırdamamıştım ama çalıp çalıp gitmemişti.
Aksine kapı açılmadığı her saniye daha büyük bir hırsla zile basıyordu.
Taehyung, mışıl mışıl uyurken yataktan kalkıp kapıya doğru ilerledim. Bu seste nasıl uyanmadığını daha sonra düşünecektim.
Bunda düşünülecek bir şey yok, çocuk tüm gece uyumadı.
İç sesime hak vererek kapıyı araladım ve karşımda gördüğüm bedene şaşkınca baktım. O da benim kadar şaşkındı.
"Sen burada mıydın ya?"
Kafamla jimin'i onaylayıp geçmesi için kenara çekildim. "Merhaba Jimin." Yapmacık bir şekilde güldüğümde o da aynı şekilde gülüp içeriye doğru adımladı.
Kapıyı kapatıp peşinden gittiğimde salonda etrafına bakınıyordu.
"Taehyung, nerede?" Bakışlar
