Chapter 24
706 Words
Pagkatapos ng ilang oras, habang nagsasara na ang bar, nagising si Kat. Ngayon, hatinggabi na at kailangan nilang umuwi. Nanginginig si Sophia habang pilit niyang binuhat ang sarili para sa kanyang mga kaibigan.
"I'll take you home," sabi ni David. "My friends will help carry them. Where is your apartment?"
"I'll tell you later," sagot ni Sophia, hindi na kayang tumutol pa.
Magulo na naman ang paligid habang ang mga kaibigan ni David ay tumulong na buhatin ang tatlong kaibigan ni Sophia na kasalukuyang nakabulagta sa sahig. Samantala, abala si Sophia sa pagkuha ng mga bukas na bote ng alak at itinatago ito sa kanyang kwarto.
"I mean, binayaran naman namin ito, right?" bulong niya sa sarili, hindi mapigilang ngumiti.
Pero agad siyang napatigil nang marinig ang boses ni David.
"Ano 'yang ginagawa mo?" tanong nito, halatang napapailing.
Napangiti si Sophia nang may halong hiya pero tumayo siya nang diretso, ang mga bote ng alak ay hawak pa rin.
"Ha? Wala naman."
"Bitawan mo 'yan."
"Oops! Sorry, ano nga ba itong mga bote sa kamay ko?" pabirong sagot niya, sinubukang umiwas.
"Crazy ka talaga."
"Parang gusto ko ito."
"Bitawan mo nga," ulit ni David, bahagyang naiirita.
"Ang kulit mo rin," sagot niya ngunit hindi rin niya maiwasan ang ngiti. "Okay na, sige na."
Habang palabas, unti-unting nawawalan ng balanse si Sophia. Kaya naman si David ang sumalo sa kanya.
"Kaya mo bang maglakad?" tanong nito habang tinutulungan siyang makatayo nang maayos.
"Of course! Malakas ako," sagot ni Sophia kahit na halatang hindi siya makalakad nang diretso.
Nang makarating sila sa labas, nakita niyang nasa loob na ng kanyang kotse ang tatlong kaibigan.
"Kailan pa nila nakuha ang susi ko?" tanong niya sa sarili.
"Sumakay ka na. Sabihin mo ang daan papunta sa apartment mo," utos ni David.
Wala nang nagawa si Sophia kundi sumunod. Habang nasa daan, semi-conscious pa rin siya ngunit sapat para maibigay ang direksyon sa apartment niya.
Pagdating nila, tinulungan ng mga kaibigan ni David na buhatin ang mga lasing na kaibigan ni Sophia. Pero mas lalo pang naging magulo nang biglang magwala si Kat at umiyak.
"Parang... tinraydor mo 'ko... Damn!" iyak nito habang nagpupumiglas.
Napatingin si Sophia kay David at sa mga kaibigan nito na mukhang hirap na hirap na.
"David, tulungan mo nga kami dito!" sigaw ng isa sa mga kaibigan nito.
Agad namang sumugod si David para tumulong, buhat ang mga paa ni Kat habang ang kaibigan nito ang may hawak sa ulo.
Boogsh!
Naramdaman ni Sophia ang biglang sipa ni Kat sa kanyang ulo.
"Hey, ayos ka lang?" tanong ni David na bahagyang nag-aalala.
"Ayos lang ako... Mauna na kayo. Nasa kanila ang susi," sagot niya habang nakaupo sa hagdan, sinusubukang ibalik ang ulirat.
Ilang sandali lang ay bumaba na rin ang mga kaibigan ni David para magpaalam.
"Sophia, aalis na kami."
"Okay, ingat kayo," sagot niya, bahagyang ngumiti.
"Teka, David, sasama ka ba sa amin?" tanong ng isa.
"Hindi pa. Mamaya na," sagot nito.
"Anong hinihintay mo?"
"Hinihintay ko siyang bumalik sa kwarto niya."
"Huh? Okay ka lang?!" inis na sagot ni Sophia. "Kaya ko namang bumalik mag-isa."
Ngunit kahit anong gawin niya, hindi siya iniwan ni David. Nang tuluyan na siyang makarating sa kwarto, napansin niyang natutulog na sa kama ang dalawa niyang kaibigan. Napabuntong-hininga siya.
"Tonight, sa sahig na naman ako matutulog," reklamo niya sa sarili.
Napansin naman ni David na giniginaw si Kat.
"Patayin kaya natin ang aircon?" mungkahi nito.
"Fine."
Ngunit hindi nagtagal, silang dalawa naman ang pinagpawisan. Kaya lumabas sila sa balcony para magpalamig.
"Balcony? Talaga ba?" reklamo ni Sophia habang sinusundan si David.
Umupo siya sa sahig habang si David naman ay nakatayo, hawak ang railing. Bigla siyang nagsalita.
"Gusto ko lang namang mapag-isa kasama ka."
"f**k off!" sagot ni Sophia, halatang inis.
Ngumiti si David at binuksan ang gitara na nakasandal sa closet. Umupo ito sa tabi niya at nagsimulang tumugtog.
"I'd never gone with the wind, just let it flow..."
Hindi napigilan ni Sophia ang sarili at napakanta rin. Ngunit nang matapos ang kanta, bumulong si David,
"Alam mo, Sophia, iba ang pakiramdam ko ngayon... Parang ikaw na talaga ang para sa 'kin."
Walang nagawa si Sophia kundi mapailing, habang iniisip kung ginagago na naman siya ng lalaking ito.
- Writer
