Bağırmak, avazın çıkana kadara bağırmak istersin. İçinde biriken çığlıkları serbest bırakıp rahatlamak istersin. Sana yapılan kötülükleri anlatmak ve hesap sormak istersin. Ama bir kere susturulmuşsan, sessizleşen ruhunun çığlıkları sadece seni boğar. Ben çok kez sessiz çığlıklarım arasında boğulup, öldüm. Ben çok kez sessizliğim içerisinde kendimin katil oldum ama en vicdan azabı çektiğim ise öldürdüğüm çocukluğumdu.
Karşımda sessizce beni izleyen çocukluğumu izliyordum bende. O her seferinde bana hayal kırıklığı ile bakıyordu, ben ise ona her seferinde mahcup bakışlar ile bakıyordum. Ona bir söz vermiştim 'Artık hiç kimsenin beni ezmesine izin vermeyeceğim' demiştim ama her seferinde bu sözümü tutamıyordum. Her seferinde sanki babam bile isteyerek bu sözümün üzerine basıyordu sanki.
"Ü
