Inalis ko ang sumbrero na nakasuot sa ulo ko maging ang salamin sa aking mga mata bilang tanda ng paggalang sa isang taong kailanman ay hindi ko nakita pero siyang pinagkakautangan ko ng buhay ko.
“Nay, narito na po ako ulit. Sorry po kung bumilang ng ilang taon bago po ako nakadalaw muli dito sa bahay niyo. Kailangan po kasi na itago ako ni Uncle Dark para sa kaligtasan ko.” Pa-squat akong naupo at isa-isang dinampot ang mga tuyong dahon sa paligid ng lapida ng ng nanay ko.
“Nay, baka hindi po kayo makapaniwala, ha? Pero ako po talaga ito. Si Makoy po, ang nag-iisa niyong anak. Nay, nakapatagpos na po ako,” pagmamalaki ko kay nanay.
“Hindi rin po naging madali ang buhay ko sa ibang bansa dahil kahit kilala ko si Uncle Dark ay mas pinili niya po na ilayo ako para mabuhay. At pinilit ko
