Aras’ın elinin titrediğini görmek, Gece’nin içindeki tüm savunma mekanizmalarını bir anlığına felç etti. Beş yıl boyunca zihninde büyüttüğü "canavar" gitmiş, yerine yaptığı hataların enkazı altında kalmış bir adam gelmişti. Lokantanın tıkırtısı, dışarıdaki araçların kornaları bir anlığına silindi. Sadece ikisi ve masadaki o soğumuş çay bardağı kaldı.
Gece, elini masanın üzerinde Aras’ın eline yaklaştırdı ama dokunmadı. Aradaki o birkaç santimlik boşluk, aslında beş yılın özetiydi.
"Biliyor musun Aras," dedi Gece, sesi lokantanın gürültüsünde kaybolmayacak kadar net ama hüzünlüydü. "Londra’ya ilk gittiğimde aylarca geceleri ışıkları açık uyudum. Her kapı gıcırtısında, her hızlı ayak sesinde senin geldiğini, beni o sığınağa geri götüreceğini sandım. Sen beş yıldır ısınamadığını söylüyor
