Tehlikeli Temas

Kağıt Kesiği

​Aras’ın elinin titrediğini görmek, Gece’nin içindeki tüm savunma mekanizmalarını bir anlığına felç etti. Beş yıl boyunca zihninde büyüttüğü "canavar" gitmiş, yerine yaptığı hataların enkazı altında kalmış bir adam gelmişti. Lokantanın tıkırtısı, dışarıdaki araçların kornaları bir anlığına silindi. Sadece ikisi ve masadaki o soğumuş çay bardağı kaldı.

​Gece, elini masanın üzerinde Aras’ın eline yaklaştırdı ama dokunmadı. Aradaki o birkaç santimlik boşluk, aslında beş yılın özetiydi.

​"Biliyor musun Aras," dedi Gece, sesi lokantanın gürültüsünde kaybolmayacak kadar net ama hüzünlüydü. "Londra’ya ilk gittiğimde aylarca geceleri ışıkları açık uyudum. Her kapı gıcırtısında, her hızlı ayak sesinde senin geldiğini, beni o sığınağa geri götüreceğini sandım. Sen beş yıldır ısınamadığını söylüyorsun ya... Ben beş yıldır kendime ait olmayan bir evde, emanet bir hayatta yaşıyormuş gibi hissettim."

​Aras başını kaldırdı, gözleri buğulanmıştı. "Özür dilerim Gece. Sadece... özür dilerim. Seni korumaya çalışırken en büyük zararı benim verdiğimi anlamam çok uzun sürdü."

​Gece acı bir tebessümle geri yaslandı. "Özür dilemek kolay. Ama o beş yılı geri vermiyor. Şimdi buradasın, karşımda oturuyorsun ve 'yeniden başlayalım' diyorsun. Hangi Gece ve hangi Aras ile? O sığınaktaki kız öldü Aras. Onu ellerinle gömdün. Karşındaki kadın ise sana güvenmeyi çoktan unuttu."

​Aras yavaşça yutkundu. Masadaki o titreyen elini yumruk yapıp kucağına indirdi. "Güvenmeni beklemiyorum. Sadece... beni görmeni istiyorum. Şirket evraklarının arkasındaki adamı değil, bu masada seninle sıradan bir yemek yiyen adamı görmeni istiyorum. Eğer istersen, bugün Karadağ Holding’den istifa ederim. Tüm yetkilerimi devrederim. Sırf sana, gücün benim için senden daha önemli olmadığını kanıtlamak için."

​Gece şaşkınlıkla Aras’a baktı. Bu bir blöf müydü? Aras gibi hayatını kontrol ve güç üzerine kurmuş bir adam, her şeyden vazgeçmeyi teklif ediyordu.

​"Bunu yapmazsın Aras," dedi Gece. "Sen holdingin olmadan bir hiçsin, bunu sen de biliyorsun."

​"Öyleydim," dedi Aras dürüstçe. "Ama dün gece senin o kürsüdeki halini görünce anladım ki; sen zaten o dev binaların çok ötesine geçmişsin. Ben ise hala o binaların içine hapsolmuş bir mahkumum. Eğer özgürlük seninle bir kahve içebilmekse, ben o hapishaneyi yakmaya hazırım."

​Gece bir an duraksadı. Aras’ın bu hali ona beş yıl önceki o sığınaktaki, hırpalanmış ve yenilmiş Aras’ı hatırlattı. O an, içinde bir yerlerde, söküp attığını sandığı o eski sızı yeniden baş gösterdi. Ama Gece hemen kendini topladı.

​"Şu an duygusal bir an yaşıyoruz Aras," dedi Gece mesafesini korumaya çalışarak. "Ama yarın uyandığımızda sen yine o hırslı Aras Karadağ olacaksın, ben de Nova Danışmanlık'ın patronu. Bu dünya bizi rahat bırakmaz. Sen vazgeçsen bile, geçmiş peşini bırakmaz."

​Aras sandalyesini biraz daha yaklaştırdı. "Bırakmasın. Eğer yan yana durursak, geçmişin gölgesi bizi karartamaz."

​Tam o sırada Gece’nin telefonu masanın üzerinde titredi. Arayan Emir’di. Gece telefona bakmadı ama Aras’ın gözleri ekrandaki isme takıldı. Aras, bir anlık eski mülkiyetçi refleksine kapılacak gibi oldu, çenesi kasıldı; ama sonra derin bir nefes alıp kendini dizginledi. Bu, Gece’nin dikkatinden kaçmamıştı. Aras gerçekten değişmeye çalışıyordu ama içindeki canavar hala oradaydı, sadece zincirlenmişti.

​"Gitmeliyim," dedi Gece, çantasını alarak. "Emir bekliyor."

​Aras ayağa kalktı. "Yine mi o çocuk?" diye sordu, sesi hafifçe iğneleyiciydi ama hemen sustu. "Pardon. Alışkanlıklar zor ölüyor."

​Gece kapıya yönelirken durdu ve Aras’a döndü. "Yarın akşam," dedi Gece. "Eğer gerçekten o binalardan çıkmak istiyorsan, yarın akşam saat sekizde sadece ikimizin bildiği o eski sahile gel. Takım elbisesiz, korumasız ve telefonsuz. Orada konuşuruz. Eğer gelmezsen, bu masadaki her şey burada kalır."

​Aras’ın gözlerinde bir umut ışığı yandı. "Geleceğim Gece. Söz veriyorum."

​Gece lokantadan çıktığında, İstanbul’un serin havası yüzüne çarptı. Kalbi beş yıl sonra ilk kez bu kadar hızlı atıyordu. Aras'a bir kapı açmıştı ama bu kapının arkasında bir uçurum mu yoksa yeni bir hayat mı olduğunu kendisi bile bilmiyordu.