Otelin lansman salonu, birkaç gün önceki ihtişamından uzak, karanlık ve terk edilmişti. Gece, üzerinde Aras’ın o sığınakta ona giydirdiği deri ceketle içeri girdi. Topuk sesleri boş salonda yankılanıyordu.
“Buradayım!” diye bağırdı. “Çık dışarı!”
Sahnenin ortasındaki spot ışığı aniden yandı. Orada, bir sandalyeye bağlı, ağzı bantlanmış ve baygın halde Aras duruyordu. Ve hemen yanında, elinde bir usturayla o gölge... Adam maskesini yavaşça çıkardı. Gece gördüğü yüzle donup kaldı. Bu, Aras’ın yıllardır yanında çalışan, en güvendiği koruması ve sağ kolu olan Selim’di.
“Şaşırdın mı Gece?” dedi Selim, sesi artık metalik değildi; saf bir nefretle doluydu. “Aras her şeye sahip oldu. Paraya, güce... ve sana. Ama senin o yangından kurtarılmanı sağlayan planı ben kurmuştum. Aras’ın babası sad
