Şantiye dönüşü arabanın içindeki o ağır sessizlik, Gece’nin zihninde fırtınalar koparıyordu. Aras’ın "Av, avcıya kendisi yürümeli," sözü bir meydan okuma gibi havada asılı kalmıştı. Gece, kalbinin kulaklarında atan sesini dindiremiyordu. Aras Karadağ, sadece birkaç santim uzağında, bir heykel kadar hareketsiz ve kusursuz oturuyordu. Gece, ilk kez korkusunun önüne geçen bir cesaretle, o ulaşılmaz duvarda bir çatlak açmak istedi. Eğer ona dokunursa, eğer bu çekime bir karşılık bulursa, içindeki bu belirsizlik son bulacaktı.
Araba, holdingin otoparkına girdiğinde şoför kapıyı açmak için dışarı çıktı. Gece, Aras tam hareketlenecekken aniden uzanıp onun elini tuttu. Parmakları, Aras’ın sıcak ve sert tenine değdiğinde vücudundan bir elektrik akımı geçti. Aras duraksadı. Bakışları, ağır bir çe
