Güvenli evin o ağır, dış dünyadan yalıtılmış odasında hava öylesine yoğundu ki, alınan her nefes bir bıçak darbesi gibi göğse batıyordu. Aras, on yıl önce toprağa verdiğini sandığı, beş yıl önce ise bir hayalet gibi hayatına yön verdiğini öğrendiği babası Hikmet Karadağ’a silahını doğrultmuştu. Gece ise Aras’ın hemen yanında, bir intikam tanrıçası gibi dimdik duruyordu. Aras’ın namlusunun ucunda sadece bir adam değil, tüm çocukluğu, gençliği ve on yıllık koca bir yalan duruyordu.
Hikmet Karadağ, tekerlekli sandalyesinde, yüzündeki yanıkların yarattığı o ürkütücü gölgelerle birlikte gülümsedi. Bu gülümseme, bir babanın şefkatinden ziyade, kurguladığı deneyin son aşamasını izleyen bir bilim insanının soğukkanlılığına sahipti. Elindeki gümüş çakmağı hala havada tutuyordu.
“Silahını indir
