⸻
Bölüm: Adını Kalbime Yazdım
Yusuf konağa ilk kez geldiğinde sessizdi.
Küçük bir sırt çantası, elinden hiç bırakmadığı yıpranmış bir oyuncak ayı ve gözlerinin köşesinde yorgun bir suskunlukla, kapının önünde durdu. Hazel eğildi, göz hizasına indi. Elini uzattı.
“Burası artık senin evin.”
Yusuf bir şey demedi. Ama o elin sıcaklığını, ilk kez bir şeyin gerçekten var olduğunu hisseder gibi kavradı.
O gün sessiz geçti. Hazel onun için yumuşak bir yatak hazırladı, Ateş sobaya odun attı, gece boyunca odasının önünden ayrılmadılar. Ve sabah olduğunda, Yusuf mutfağa gelip masaya oturdu.
İlk defa: “Çay kokusu çok güzelmiş,” dedi.
Hazel’in gözleri doldu. O minicik cümle, hayatlarının yeni başlangıcıydı.
⸻
O yıl boyunca Yusuf yavaş yavaş açıldı. Sabahları bahçede Ateş’le çiçek suladı, Haze
