Hazel sevdiği adamın kollarında huzurla uyuyordu. O sarı çıyan geldiğinde nasıl da korkmuştu. Ancak Ateş onu yüz üstü bırakmamış, elinden tutmuştu.
Sonra aklına Hüsam geldi. Ne akla hizmet babasından onu isteyebilirdi? İkisi de bekarken yapmadığını Hazel evlendikten sonra mı yapacak cesareti bulmuştu.
Bir daha yoluna çıkmamasını umdu. Yoksa ona gününü göstermekten geri durmayacaktı.
Ateş karısının boynuna öpücükler kondurarak “Günaydın,” diye mırıldandı.
“Öğlen olacak nerdeyse.”
Ateş hiç umursamadı. Karısını bir süre daha odadan çıkarmaya niyeti yoktu. Geceden beri kaç kere uyanıp Hazel ile birlikte olduğunu bile hatırlamıyordu.
Yeniden karısının boynuna göğsüne öpücükler kondururken Hazel de kocasının bu tutkulu haline alışmaya çalışıyordu. Bu kısa ayrılıktan sonra Ateş bambaşka bir
