Ateş ertesi gün sabah erkenden uyanıp sağlık ocağına gitmek için hazırlandı. Ulusal köydeki sağlık evinde tek doktordu. Hemşire bile yoktu.
Sonra gözü Hazel’e takıldı. Hazel’i uyandırmak için dudağına öpücükler kondurdu.
Hazel gözlerini aralayınca kocasına aşık aşık baktı. “Yine çok yakışıklısın. Maşallah,” dedi.
“Günaydın deme şeklini sevdim. Hadi kalk hazırlan gidiyoruz.”
Hazel şaşırmıştı. “Nereye gidiyoruz?”
“Sağlık ocağına,” dedi.
“Aaa yoksa hasta mıyım?”
“Hayır sen artık benim tatlı hemşiremsin.”
“Benden hiç hemşire olur mu? İğne görsem çığlık atarım, kan görsem bayılırım.”
Ateş karısının sözlerine gülmeden edemedi.
“Tamam onları ben yaparım.”
“O vakit sen hemşire olmuşsun, daha bana gerek kalmamıştır. Ben uyuyorum biraz daha.”
Ateş karısının yan çizmesine biraz bozuldu. N
