Bölüm: Korkunun Sessiz Çığlığı
Hazel’in hamileliğinde 27. haftaya girilmişti.
Karnı artık belirgin şekilde büyümüş, yürüyüşü hafif kambur bir ritme dönüşmüştü. Ayak bilekleri şişiyor, geceleri yatarken bir sağa bir sola dönmek dakikalar sürüyordu. Ama bunların hiçbiri, aklındaki o boğucu korkuyu bastıramıyordu: Doğum.
O gece konakta her şey susmuşken, duvarda saat tik taklarıyla geceyi bölüyordu. Hazel gözlerini tavana dikmiş, battaniyeyi göğsüne kadar çekmişti. Yanında uyuyan Ateş’in huzur dolu nefesleri vardı ama onun içindeki fırtına dinmek bilmiyordu.
Birden doğruldu. Gecelik ter içinde kalmıştı, boğazı düğüm düğümdü. Karnına sarıldı.
“Ya bir şey olursa? Ya doğumda onu kaybedersem? Ya kendim gidip o kalırsa?”
Nefes nefese yatağın kenarına oturdu. Elini ağzına bastı, ağlamamak içi
