Hazel, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte klinikten çıkarken içinde tarif edemediği bir dinginlik vardı. Yıllar süren bekleyişin ardından o iki kelime kulağında yankılanıyordu: “Pozitif sonuç…” Sanki biri onun içini, yıllardır kilitli bir sandığın kapağını açar gibi açmıştı.
Cebinde hâlâ katlı duran o tahlil sonucuyla eve döndü. Ayakları toprak yolda yürürken, karın bölgesine istemsizce elini götürdü. Oradaydı artık… küçük bir can. Bir zamanlar korkuyla baktığı kaderin, şimdi rahminde atan kalbi vardı.
Avluya adım attığında güneş damın üstünde bir taş gibi durmuştu. Annesi Nebile sabahın serinliğinde tülbentini başına dolamış, bakır leğenin başında domatesleri doğruyordu. Salça için değildi bu çaba, eski bir alışkanlıktı belki, belki de düşüncelerle oyalanmanın yolu.
Hazel sessizce yaklaş
