Bölüm: Bir Ay Kala
Hazel o sabah yataktan kalkarken zorlandı. Karnı sanki bir karpuz değil, bir dünya taşıyordu. Ayağa kalktığında ayaklarının şiştiğini fark etti. Geceden kalma ağrılar belini sarıyordu. Nefes almak bile daha ağırdı artık. Ama başka bir şey vardı göğsünün ortasında sıkışan: Yaklaşan doğumun gerçekliği.
Avluya çıktığında sabah güneşi taşlara vurmuştu. Nebile minderleri silkeliyordu. Hazel ağır adımlarla yanına oturdu.
“Hazır mısın?” diye sordu annesi, göz ucuyla.
Hazel, “Hazır gibiyim… ama kalbimin bir köşesi hâlâ ürkek,” dedi.
Nebile onun dizine elini koydu. “Her anne önce korkar. Sonra o korkudan yeni bir hayat doğar.”
***
Öğleye doğru Hazel yatak odasına geçip doğum çantasını hazırlamaya başladı. Yavaşça dolabı açtı. Minicik zıbınları, ilk defa alınan patikleri, l
