Bölüm: İçimizde Çoğalırken
Furkan o sabah erkenden kalkmıştı. Henüz gün doğmamıştı ama içindeki dalga çoktan kıyıya vurmuştu. Sessizce mutfağa indi, kahvesini koydu. Sonra oturma odasına geçti. Pencereden dışarı baktı. Soğuk havaya rağmen camı azıcık araladı; içeri süzülen rüzgâr sanki başının içini de ferahlatıyordu.
Aylardır süren sessizlik, evin duvarlarına sinmişti. Dilber son zamanlarda fazla sessizdi. Ne küs, ne de kırgındı—ama içinde susturamadığı bir şeyler vardı. Furkan, karısının gülüşlerini özlüyordu. Artık gülmüyordu; sadece tebessüm ediyordu. Ve bir şey saklıyordu, bunu çok net hissediyordu.
Tam o sırada arkasından gelen yumuşak bir ses duyuldu:
“Furkan.”
Döndü. Dilber, sabahlığıyla kapıda duruyordu. Yüzünde hem sabır hem endişe vardı. Gözleri hafif şişmişti; sabah uykusu
