Derailment: The Last Hope

Chapter Two: Bewilderment

Binabagtas ng sinasakyan kong magnetrans ang rail-way na nasa loob ng isang glass like rotundity shape passageway. It’s kinda dangerous to ride in this kind of transportation dahil sa nakabaliktad ang sinasakyan namin. Additionally, the glass wall that surrounded us was that like fragile on the first look. Pero kung matagal ka ng sumasakay rito, balewala na sa iyo ‘yon.

It takes several minutes before we arrived at our destination. Nang makababa ako sa magnetrans, naglakad na lamang ako palabas ng station. Buti na lamang dahil hindi gaano karami ang mga Majhaviang naririto. Nang tuluyan na akong makalabas, lumiko ako pa-east bound. Dahil hindi sapat ang ghasna(pera) na nasa akin para muling sumakay nang sa gayon ay mapabilis ang pagpunta ko roon sa P.I. building, kaya nilakad ko na lang since may kalapitan naman ang building na ‘yon sa kinaroroonan ko ngayon. Kahit maraming sasakyan ang dumaraan, ma pa ground o flyover o himpapawid, hindi na ako nag-aksaya na sumakay pa sa mga iyon.

Ilang minuto na akong nakatayo lamang sa labas ng isang malaking gusali. Ang harapang bahagi nito is made up of rigid type of glass materials. Nangingibabaw naman ang kakaibang kulay white na may halong bluish black sa natitirang bahagi. Nakakamanghang tingnan ang gusaling ito dahil bukod sa kulay, kakaiba rin ang itsura nito. Para itong matutumba kung walang supporter na nakatukod sa pinaka harapan ng naturang building.

I calmed my self, and let out a three consecutive sighed of hope. Naglakad ako palapit sa nakasarang single glass door. Hahawakan ko na sana ang metal knob nito para itulak nang marahan ng may isang robotic images ang lumabas. Isang hologram! Pero kahit isang holographic images lang ito, para siyang totoo lalo na dahil nagsimula siyang maglakad palapit sa akin. Muntik na akong mapahakbang paatras nang akala ko ay susunggaban niya ako. Hindi pala.

Mula sa noo nito, may kung anong liwanag na kulay pula ang bigla na lamang lumitaw. Mula sa aking mga paa, tumataas ang liwanag hanggang sa maabot niyon ang aking ulo. Ini-scan niya ba ako? If that so, its kinda wierd, to be scan by someone especially a robot.

“Hello, Amethyst, I’m glad you’re back!” Saad niya na hindi ko naman maintindihan. Nanggaling na ba ako rito, dati? Oo. Siguro(?)

“H-hello?” I say, stammering. He turned around and face the main entrance, as he leading the way for me. Nakasunod lang ako sa kan’ya hanggang makapasok kami sa loob.

Habang naglalakad kami, hindi ko maiwasang hindi mamangha sa mga nakikita ko. Saan man ako tumingin, nandoon ang mga nakakamanghang kagamitan— no, it was all about the outcome of their experiment, I think(?)

Karamihan sa mga mga Sciential— a group of Majhavian who sent here and sometimes, it was a chosen function by the results of their aptitude’s examination— ay hindi matali sa kanilang mga standpoint at maging sa assigned area nila. Lakad dito. Lakad doon. May nag-uusap ng sarilinan, may grupo ng mga Sciential na nakaupo sa pabilog na mesa at parang may pinag-uusapan na mahalaga, at kung ano-ano pa na maaari nilang pagkaabalahan.

Napako ang atens’yon ko sa isang malaking silid na kung saan gawa ang pader sa salamin kaya kitang kita ang mga Majhaviang nasa loob niyon. Nakasuot sila ng color verdant uniform. Ang isa sa kanila ay may tangan na parang isang medium-size object and when she did something in it, the edges around it emits effulgent light. I keep my eyes on them as if my attention before I went inside here was to do some reseach as a review but then, what’s now, it seems that all the reasons why I am here was been thrown anywhere.

Ang babaeng may hawak ng object ay lumapit sa isang Majhavian na nakasuot ng isang gaudy dark garment. I can’t say if that Majhavian was a man or woman dahil nakasuot siya ng helmet na kakulay ng kan’yang suot. Inilagay niya iyon sa likod ng naka gaudy dark garment na Majhavian bago muling bumalik sa p’westo niya ang babae. Ang ilang staff na naroon ay abala sa kanilang ginagawang pag-oobserba sa mga monitoring screen na konektado naman sa kondisyon ng subject.

Mariing nakamasid lang ako sa kanila, naghihintay lamang sa susunod na mangyayari— kung mayroon man. Another female staff went to the direction where the subject’s position is. May kung anong sinabi ito dahil kita ko kung paano gumalaw ang kaniyang mga labi kahit ilang distansiya ang layo ko mula sa glass room na kinaroroonan nila. Nang masiguro nitong naintindihan siya regarding sa kaniyang sinabi rito, bumalik na siya sa kaniyang p’westo. Ang babaeng may hawak kanina ng object ay lumapit sa isa sa mga mesa na puno ng mga transparency keyboards. May kung anong tinype siya doon na hindi ko alam kung ano, pagkatapos niyon ay nagsuot silang lahat ng tilted goggles. Wala akong ideya kung bakit nagsuot sila ng ganoong goggles o kung para saan iyon, but all I know is, I been froze and shocked in astonishment after the dazzling light appeared from the inside of a glass room.

At dahil hindi ko inasahan ang paglitaw ng liwanag, kaya hindi ko nagawang takpan o ipikit man lang ang aking mga mata. Ilang sigundo lang ang dumaan bago unti-unting bumalik sa dati ang paningin ko. Ang mga sumunod na nangyari ay naghatid sa akin nang pagkamangha at gulat dahil hindi ko rin iyon inasahan. Wala na doon sa pwesto ang subject na may pentagonal cupola object sa likod.

Saan kaya ‘yon napunta? Nagpalinga-linga ako dahil baka nasa paligid lang siya. Nang hindi ko mahanap, muli kong itinuon ang aking paningin sa kanila na ngayon ay nakatutok sa iisang screen na may kalakihan. Mula doon, makikita ang kinalalagyan ng subject. Nasa labas siya ngayon ng P.I. building at pabalik na siya sa loob. Nagpalakpakan ang mga staff na naroon na para bang nagtagumpay sila sa kanilang experiment.

“I thought, kasama kita mula pa kanina hanggang makarating ako sa second floor pero ako na lang pala mag-isa ang naglalakad habang imik nang imik.” Muntik na akong mapasigaw sa gulat dahil sa bigla-bigla niyang pagsasalita. Tinapunan ko siya ng matalim na titig na binaliwala lang niya.

“Pwede ba, magsasabi ka muna kung iimik ka, hindi ‘yong manggugulat ka pa!” Sermon ko sa hologram na robot na ito. Naku! Kung p’wede itong hawakan, nasipa ko na ito nang walang pag-aalinlangan. Kainis!

Umuna na akong lumakad sa kaniya. Sa totoo lang, hindi mawaglit sa akin ‘yong nasaksihan ko kanina. ‘Yong subject na bigla nalang nawala from one place then nag-appeared to another place. Pa’no kaya nila nagawa ‘yon ng ganoong kaperpekto? Saglit akong tumigil ng makarating kami sa white color cement staircase, lumingon ako sa kasama kong hologram robot.

“Hey, holographic robot na hindi ko alam ang pangalan, sabihin mo nga sa akin, ‘yong nasaksihan ko kanina sa pagkawala ng isang Majhavian sa kaniyang kinaroroonan at bigla na lang lumitaw sa ibang lokasyon, is that what they say teleportation?” Naguguluhan kong litanya. Sa totoo lang, malakas ang kutob ko na isang teleportation iyon pero kailangan ko pa ring ma-verify iyon mula sa iba, p’wede rin dito sa kasama ko.

“Matagal na nilang pinapractice na ma-perfect iyon, ngayon lang sila nagtagumpay. Iyon nga lang, hindi pa rin ganoong kaperpekto. Alam mo ba, Amethyst, mahigit sampung Majhavian ang sumalang bilang subject ng experiment o sabihin na nating trial, pero ang ilan sa kanila ay nasawi habang ang natitira naman ay hindi na ma-trace kung saan sila napadpad lalo na kung sa labas ng Majhavialitus sila nateleport. Walang makapagsabi kung buhay pa sila o hindi na.” Tumingin siya sa akin bago muling nagsalita. “Hanggang dito na lang ako, Amethyst, hindi na kita masasamahan pa paakyat.” Saad niya bago unti-unting mawala ang kan’yang holographic body sa aking harapan.

Nagpatuloy na ako sa pag-akyat sa paikot na hagdan . Inabot ako ng ilang minuto bago makarating sa second floor. Mas malawak ito kumpara sa ground floor, at mas marami ang tao rito at maging sa mga equipments.

I keep on walking, nang makarating ako sa isang mahabang pasilyo na tanging ang orange of light lang ang nagbibigay liwanag rito, dumiretso lang ako. Sa bawat kulay puting pinto na nalalampasan ko, tinitingnan ko ang bawat mga pangalang nakalagay sa itaas ng pinto.

Nakailang silid na ako bago ko masumpungan ang pakay ko kung bakit ako naririto. It is different to other door, so it can easily to find out. It has a mixture of gray and pale white color. How little melancholic emotion.

As I opened the door and entering the room, the atmospheric situations that I’ve thought dreary in outside was opposite in inside. Gaano kalaki ang silid na ito para mag-occupy ng maraming Majhavian? Iginala ko ang aking tingin sa kanila, sa palagay ko, karamihan sa narito ngayon kasama na ako ay naghahanda rin para sa nalalapit na Bivhiusa Amnada.

May mga grupong magkakasamang nagrereview malapit sa kinatatayuan ko. May dumayo lang para magkwentuhan. Ang ilan naman ay talagang sinadya ang pagpunta rito para magreseach. Bumaba ako sa five step staircase, at naghanap ng bakanteng table. Nang makahanap ako, naupo ako sa upuan na pinapalutang ng magnetic force. I leaned my back against the backrest. The glass table infront of me started to generate an energy as the clear glass table started to have a transparency keyboard in it. Lumitaw naman sa bandang gilid ng table, sa itaas nito, ang isang holographic screen. Mula rito, nakikita ko ang ilang impormasyong nakastored na mismo sa mga ito.

Nagsimula na akong magtype tungkol sa nakaraang examination, dahil alam kong bukod sa nakasaved ang mga impormasyon ng mga naging participants noon, posibleng nakalagay rin doon kung paano gaganapin ang examination o kung may pagbabago man sa mga ipagagawa sa taong ito.

Nakatitig lang ako sa screen habang ang aking index finger sa kanang kamay ay nakalagay sa transparency pad at mula doo’y dahan-dahang kong ini-scroll pababa ang mga detalyeng nasa screen. May napapansin lang ako. Every information that I’ve read are unfamiliar to me. It was, maybe, I don’t know.

Muli kong binalikan ang ilang profile ng mga participants. Inisa-isa kong binasa ang kanilang impormasyon. Maging ang mga articles patungkol sa ginanap na Bivhiusa Amnada nitong nakaraang taon binasa ko rin.

“Jivhavien Amnidos.

Isang napakagandang pagkakataon na tayo’y muling nagkasama-sama upang masaksihan ang pagtatapos ng isang napakaimportanteng event sa Majhavialitus, ang Bivhiusa Amnada, na kung saan ay matagumpay na naisakatuparan. Bagama’t kahit nasa mahigit kumulang na limang daang Majhavian ang naging participants, nasa tatlong daan lamang ang bilang ng mga nakapasa. Ngunit, hindi pa ito ang huli para sa mga hindi pinalad. Sapagkat maaari pa rin kayong sumali sa susunod na taon, wala nga lang kabatiran kung kayo’y makakapasa sa pangalawang pagkakataon. At para naman sa mga pinalad na mapasama sa hanay ng mga nakapasa. Ipinahahatid ng Khalcous ang mainit na pagbati para sa inyo. Ang buong Majhavialitus ay naghihintay sa inyong serbisyo. Nawa’y mapaglingkuran n’yo ng buong husay ang factions na napili base sa kakayahang nananaig sa inyo at laging may dedikasyon sa inyong functions. Hanggang sa muli!

—Speaker of the Khalcous,

Gterkhi Parsqui”

Matapos kong mabasa ang isa sa mga articles, mas lalong gumulo ang utak ko. Hindi ko matandaan kung paano naidaos ang ganitong event. Ni hindi ko maalala kung sumali ba ako roon o hindi.

Hindi kaya, ito ang side effect n’ong kanina— sa ground floor? Pansamantalang mawawala ako sa sariling kong kaisipan o makakalimutan ko pansamantala ang ilang ala-alang mayroon ako? Oo. Tama, baka iyon nga lang ‘yon. Dahil naexposed ako kanina sa nakasisilaw na liwanag consisting many variations of the particles and unknown level of radiation, baka naapektuhan nito o nagkaroon ng kakaibang reaction sa aking utak.

Napahalumbaba ako ng makaramdam ako ng pagkainip. Para bang may kung anong impormasyon ang gustong kong malaman pero pa’no? Wala akong ideya kung ano iyon.

“Hi? P’wede makishare ng table? Kararating ko lang at naubusan na ako ng table.” Someone say in my back. I didn’t bother to look back, but accordingly to the voice, I already recognized that Majhavian at my back was a man dahil sa paraan ng kaniyang pagsasalita kanina, nandoon ang pagkabaritono sa boses niya.

I don’t want to be rude, so, I decided to face him. A new cut of pale yellow color of hair, katamtamang tangos ng ilong, manipis na mga labi, his jawline was a little bit perfect and suit to his round shape face. He’s literally a good-looking man in the category of being cute. It is. That’s it. No other than that.

I nodded as I give the permission to let him to take a sit, in my left side, next to me. “Are you hmm… I mean, isa ka rin ba sa mga kukuha ng examination?” He says out of nowhere. I keep in silent. Why should I answer him?

“Sorry kung naitanong ko iyon. By the way, I’m Khlemn Shivajda, and you?” I look at him wearing an uninteresting emotion.

“Amethyst,” I stop. Should I add my last name? Hindi ko alam kung bakit niya naitanong iyon. O baka nais lang n’yang magkakilanlanan kami. Wala naman sigurong masama kung sasabihin ko rin iyon. Bahala na. “... Cullinane.” I added.

Nagpatango-tango siya kapagdaka'y inilagay niya ang kaniyang kanang kamay sa kaniyang baba na parang may naiisip siya. “Your name was kinda familiar. Hindi ko maalala kung saan ko nakita o narinig iyang ganyang pangalan. Did we met before?” he say. “Para kaseng nagkita na tayo e’.” He added, trying to recall something.

I shrugged. Bakit niya ako tinatanong? “ Hindi ko alam,” maikli at walang gana kong sagot sa kaniya. “Baka na-misheard ka lang.” Saad ko pa.

“Mmm okay, I see. So, how’s your doing?” Seriously, he wants to know what I am doing right now! I give him a glare in order for him to realize that it was an obvious, and no need to be ask.

Tumawa siya nang bahagya ng mapagtanto kung ano ang kaniyang itinanong. “S-sorry,” he snorted with laughter. Tumigil siya sa pagtawa. Nakita ko ang pagseryoso ng kaniyang mukha. “By the way, if you’re done, may I use the keyboard and the pad?” Saad niya pa. Since wala naman na akong nais malaman, and nawala na rin ang gana kong magreview kaya pumayag na rin ako.

Ipinatong niya ang isang kamay sa ibabaw ng transparency keyboard na nasa harapan ko at wala pang isang kisap mata ng ini-slide niya ang kaniyang daliri sa ibabaw ng glass table at sa pamamagitan niyon kaagad naman na lumipat ang keyboard sa kan’yang tapat nang walang kahirap-hirap. Ganoon rin ang ginawa niya sa pad.

Pinapanood ko lang ang ginagawa niya hanggang sa may kung anong tinype siya roon. Mula sa screen, lumabas ang larawan ng isang babae na may mahabang buhok, iyon ay may pagka-pale reddish-orange na kulay at naka-braided donut bun na ayos, ang katamtamang puti ng kaniyang katawan, nakakaagaw-pansin rin ang sublime figure niya kahit na naka poker face siya sa larawan. She was really beautiful!

Tumingin ako sa kaniya na may pagtatanong sa mukha. Pero hindi man lamang niya ako tinapunan ng tingin. Nakakainis!

“Alam kong gustong-gusto mo ng itanong kung sino siya. Siya ‘yong tinutukoy ko kanina. Siya ang kapangalan mo,” maikli niyang sagot. Gusto ko sanang itanong kung nasaan na siya ngayon pero hindi na ata kailangan. “Kaso isang araw, bigla na lamang siyang hindi makita. May nagsasabi na baka tumakas ito o nagtago dahil may nilabag itong batas na dapat ay panagutan niya. Ang ilan naman ay may espekulasyon na baka patay o napatay ito, kaso walang nakakaalam kung nasaan ang katawan niya. Pero mahirap isipin na napatay siya, dahil isa siya sa may pinakamataas na ranggo sa kanilang faction, sa buong battalion ng Majhavian’s Army.” Aniya na parang kabisado na ang kalahati ng mga detalye. Nagpatango-tango na lamang ako matapos kong malaman ang mga iyon.

Tumayo na ako mula sa pagkakaupo. Kailangan ko ng umalis. Pupunta pa pala ako sa misjhu para bumili ng mga bagong items at products.

“Aalis ka na?” tanong niya ng mapansin niya akong tumayo. Tumango ako at ngumiti.

“Salamat nga pala sa pagk’kuwento mo.” Saad ko bago siya talikuran. Lumabas na ako sa malaking silid na iyon na may katanungan sa sarili. Nasaan na kaya iyon?

Binabagtas ko ang hallway, nang marating ko ang hagdan, lumingon muna ako sa pinanggalingan ko bago tuluyang bumaba sa staircase. Nadaan ko uli ang glass room, pero hindi gaya kanina, wala ng Majhavian ang naroroon. Nagtuloy-tuloy lang ako sa paglalakad hanggang makalabas ako ng P.I. building.

“Vandall? Anong ginagawa mo rito?” Nagtataka kong tanong sa lalaking sakay ng hoverbike—isang uri ng sasakyan na walang gulong at tanging electrical energy lamang ang nagpapagana rito. Halatang kalalabas lang niya sa kanilang trabaho dahil suot pa niya ang kaniyang uniform. Kahit halata na pagod siya, nandoon pa rin ang pagka-authority sa kaniyang itsura.

He look directly into my eyes. I can see the anger in it that every moment, he might be blow up. “Sinuyod ko ang buong siyudad para hanapin ka, pagkatapos dito lang pala kita matatagpuan! Ano ang pumasok d’yan sa isip mo at hindi ka nagpaalam sa akin, ha?!” diretsa niyang saad at hindi alintana kung makaagaw atens’yon na siya.

“I’m really sorry. I-I didn’t meant to do it.” Kinakabahan kong sagot. Ayaw niya kasi na hindi ako nagsasabi sa kaniya everytime na aalis ako. Wala akong ideya kung bakit ganoon siya sa akin. Kung bakit sobra niya akong paghigpitan. Pero gaya ng nakasanayan, sinusunod ko na lamang siya para hindi na humaba pa ang bangayan namin—kung iyon nga ang magiging resulta.

“Hop on!” aniya na hindi na muling tumingin sa akin sa halip sa daan na lamang siya nakatingin. Sumakay naman ako. Nang makaayos na ako ng upo, saka niya pinaharurot ang sinasakyan namin not knowing na may kasama siya. I can sense that there will be a rumpus or wrangle to be happen as soon as we arrive the quarter of mine.