Strażnik Żywiołów (language-Polish)

Wszyscy jego koledzy i koleżanki z podstawówki bardzo się cieszyli, że idą do liceum. On natomiast raczej nie podzielał ich entuzjazmu, nie lubił poznawać nowych ludzi, znajdować się w nieznanym mu otoczeniu, którym bez wątpienia było 3 liceum ogólnokształcące w Łodzi. Adam był średniego wzrostu, o szczupłej sylwetce chłopakiem. Jego oczy były koloru ciemnego brązu, a włosy kruczoczarne, krótko przycięte. Chłopak od małego mieszkał ze swoją rodziną adopcyjną – małżeństwem z synem. Kobieta nazywała się Aneta Bernard, była niską, pulchną blondynką o niebieskich oczach. Jej mąż - Robert , miał trochę ciemniejsze włosy i zielone oczy, był wysoki i umięśniony. Syn pary o bardzo podobnej sylwetce do ojca, włosach w kolorze ciemnego blondu, tylko oczy miał po mamie, nazywał się Jacek. Mimo, że był w wieku Adama, przewyższał go o głowę. Małżeństwo adoptowało chłopca, gdy miał trzy miesiące, podobno został znaleziony pod ich drzwiami, nie mieli serca go oddać, więc przyjęli go do swojej rodziny. Chłopak był im za to wdzięczny, dzięki temu miał rodzinę. Mimo to często w jego głowie pojawiało się pytanie „Dlaczego jego rodzice go zostawili?”. Nie wiedział, czy gdzieś ma jakąś rodzinę. Był pewien tylko swojego imienia, które widniało na kartce, która leżała obok niego, gdy go znaleziono. Adam był od małego raczej spokojnym i grzecznym dzieckiem, nigdy nie sprawiał kłopotów. Jednak w szkole koledzy uważali te cechy za dziwne, tak więc chłopak nie miał kolegów i przeważnie spędzał czas w szkole sam, czytając książki, najczęściej z gatunku fantasy. Jego przybrany brat był natomiast jednym z najbardziej popularnych chłopaków w szkole i miał duże grono znajomych, do głównego należało sześciu przyjaciół Jacka: Eryk – niebieskooki rudzielec, Radek – wysoki, zielonooki brunet, bliźniacy Ignacy i Maciek - brązowoocy blondyni, Wojtek – niebieskooki blondyn i Arek – również o niebieskich oczach tylko, że szatyn. Ten ostatni był przywódcą paczki. Cala szóstka dostała się do liceum nr 3, a co gorsze była w klasie razem z Adamem Grupa często kpiła z chłopaka i robiła mu głupie żarty, które oczywiście podobały się reszcie klasy, Jacek nigdy nie stawał w jego obronie, również dobrze się bawił kosztem przybranego brata. Na początku zachowanie kolegów było dla chłopca ciężkie do zniesienia, potem jednak, gdy zawracanie uwagi przez nauczycieli i rozmowy z rodzicami nic nie dawały, Adam nauczył się udawać obojętnego i ukrywać, że nadal ma z nimi problemy. W domu zawsze mówił, że wszystko w porządku, co z czasem stało się codzienną rutyną. Dlatego też chłopak uważał, że pójście do liceum może się wiązać tylko z nowymi problemami i kolejnymi latami męki.