Princess Of Mafia เจ้าหญิงของมาเฟีย

Princess Of Mafia....4 ใจร้าย

"นี่ค่ะคุณพอร์ช " ผมยื่นมือไปรับกะละมังใส่น้ำจากป้าแมวแม่บ้านของที่นี่ จากนั้นก็ใช้ผ้าชุบน้ำบิดหมาดเช็ดตามตัวของยัยเด็กที่นอนเพ้อเพราะพิษไข้ มือไม้ของเธอก็ปัดป่ายไปทั่วจนผมเริ่มจะทนไม่ไหว ก็ไม่รู้ว่าทำไมจะต้องมาทำอะไรไร้สาระแบบนี้ด้วย

"อยู่เฉยๆ ไม่ได้รึไงวะ! "

"แล้วทำทำไม " เธอลืมตาขึ้น แล้วก็พูดประโยคที่ทำให้ผมวางผ้าลงทันที พูดได้ก็แสดงว่าหายแล้วก็ดีเหมือนกัน

"เรือนหอหลังนี้มันแพงมาก ฉันไม่อยากให้เธอมาเป็นอะไรตายให้เรือนหอมันเสียราคา " ที่ผมพูดออกไปผมไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น จะหาว่าผมใจร้ายผมมันเลวยังไงก็ได้ ผมยอมรับ ผมไม่ชอบยัยเด็กนี่ เข้าขั้นเกลียดเลยก็ว่าได้ ผมต้องแต่งงานกับเด็กที่ไหนก็ไม่รู้ ในขณะที่กำลังมีแพลนจะแต่งงานกับผู้หญิงที่ผมรักมากที่สุด ซึ่งไม่ใช่ยัยนี่แน่นอน เพราะข้อตกลงบ้าบอของผู้ใหญ่ทำให้ผมต้องจำใจและจำยอม

ผมขอแนะนำตัวก่อนก็แล้วกัน ผมชื่อพอร์ช ทุกคนเรียกผมว่าเสี่ยพอร์ช เฮียพอร์ชแล้วแต่สะดวก แต่ตอนนี้ผมคิดว่าทุกคนคงจะเรียกผมว่าไอ้เหี้ยพอร์ชตามไอ้แสงไปแล้วหล่ะ ผมเป็นมาเฟียที่ทำธุรกิจถูกกฏหมายไม่เหมือนกับไอ้เสี่ยแสง รายนั้นธุรกิจมืดทุกอย่าง แต่ผมกับมันก็เป็นเพื่อนรักกัน ผมเหลือแม่แค่คนเดียวส่วนพ่อผมท่านเสียไปนานมากแล้วเพราะแบบนี้ไงครับ ผมจึงต้องตามใจท่านยอมแต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่ได้รัก มันโคตรจะน้ำเน่าเหมือนละครดังหลังข่าว แต่มันก็คือเรื่องจริง ผมจดทะเบียนสมรสกับยัยเด็กนี่ แต่งงานกันตามประเพณีถูกต้องทุกอย่าง แต่ผมบอกแล้วว่าผมไม่เต็มใจหลังจากงานแต่งเสร็จสิ้นผมก็ไม่เคยกลับมาที่เรือนหอนี้อีกเลย ซึ่งเรื่องนี้แม่ผมท่านก็ทราบดี ผมยอมทำตามที่ท่านขอหมดทุกอย่างแล้วต่อไปนี้ผมก็จะทำตามใจของตัวเองบ้าง ผมออกมาอยู่คอนโดกับฟ้า เธอเป็นคนรักของผม เราสองคนรักกันมาก ฟ้าเสียใจมากที่ผมต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น แต่ผมให้สัญญากับฟ้าแล้วว่าอีกไม่นานผมจะจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด คนที่ผมอยากได้เป็นภรรยาและคู่ชีวิตคือฟ้าคนเดียวเท่านั้น ไม่ใช่ยัยเด็กไม่รู้ภาสิภาษาคนนี้

"ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอกค่ะ ยังอยู่ให้คุณเกลียดไปอีกนาน" ปากดีใช้ได้นี่ ก็ดีเหมือนกันผมก็อยากรู้ว่าจะทนไปได้นานอีกสักแค่ไหน ที่มาวันนี้ผมจะมาดูห้องว่างในบ้านหลังนี้ เพราะว่าผมจะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่เป็นเพราะว่าแม่ของผมท่านขอ ผมไม่อยากมีปัญหา ส่วนเรื่องฟ้าเธอสามารถมาหาผมได้ทุกเมื่อที่เธอต้องการ ผมไม่สนใจว่าที่นี่จะเป็นเรือนหอของผมกับยัยนี่ เพราะยังไงผมกับเธอก็ไม่มีวันได้อยู่ร่วมกันและสร้างครอบครับร่วมกันอยู่แล้ว

"ก็ดี ต่อไปนี้เธอจะได้เห็นหน้าฉันทุกวัน ในบ้านหลังนี้ อีกอย่างฉันจะมีแขกคนสำคัญมาที่นี่ทุกวัน กรุณาทำตัวให้ดีด้วย" ที่ผมไม่ให้ฟ้าย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่กับผมเพราะมันจะดูน่าเกลียดเกินไป ทุกคนรู้ว่าผมแต่งงานแล้วแต่ไม่ใช่กับฟ้า ฟ้าจะเสียหายและถูกมองไม่ดีเอาได้ ฉะนั้นรอให้ผมจัดการเรื่องการหย่าให้เรียบร้อยซะก่อน แล้วผมจะแต่งงานใหม่กับฟ้าทันที ใครจะว่ายังไงก็ช่างผมไม่สน

"แขกคุณไม่ใช่แขกฉันดูแลกันเอาเองสิคะ " ยอกย้อนงั้นหรอ ก็ดีเหมือนกัน อวดดีแบบนี้สิผมชอบมันน่าสนุก

"ฉันดูแลดีอยู่แล้วไม่ต้องห่วง เอาตัวเธอให้รอดก็พอ สักวันเธอจะต้องไปจากที่นี่จำไว้" ผมพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนที่จะเดินออกมาจากห้อง

"ป้าแมวหาข้าวหายาให้กินด้วย เดี๋ยวคุณแม่จะมาต่อว่าผมอีก " ทันทีที่เปิดประตูออกมาผมก็เห็นป้าแมวยืนอยู่หน้าห้องด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล ทุกคนรู้ดีว่าการแต่งงานของผมกับยัยเด็กนี่เกิดขึ้นเพราะเหตุผลอะไร ป้าแมวเป็นแม่บ้านมาจากบ้านใหญ่ คงจะมีป้าแมวกับลุงสมานนี่แหละที่ไม่มีอคติกับยัยเด็กคนนี้ ส่วนคนอื่นๆ ว่างเป็นไม่ได้เป็นอันต้องนั่งจับกลุ่มนินทากันมันปาก

"ได้ค่ะคุณพอร์ช แล้วนี่คุณพอร์ชจะกลับเลยรึป่าวคะ"

"คืนนี้คงจะค้างที่นี่ ช่วยจัดห้องใหญ่ให้ฉันด้วย "

"ได้ค่ะ"

.......................

ตื๊ดดด ตื๊ดดด

"ว่าไงคะพอร์ช "

"คิดถึงจังเลย คืนนี้มาค้างกับผมนะที่รัก" เป็นคืนแรกในเรือนหอของผมที่ผมจะมานอนค้าง แต่ไม่ใช่ในนามของสามียัยเด็กนั่นแน่นอน ผมโทรไปหาฟ้าเพื่ออ้อนให้เธอมาค้างกับผมที่นี่ด้วยกัน เราสองคนมีอะไรกันแล้วมันก็ไม่แปลกเพราะเรารักกัน เราอาจไม่ใช่คนแรกของกันและกัน แต่เธอก็คือคนที่ผมรักและะอยากใช้ชีวิตด้วย

"แต่นั่นมันเรือนหอของคุณกับยัยเด็กนั่นนะคะ ฟ้าอยากให้มันเป็นที่ของเรามากกว่า ฟ้าไม่อยากโดนมองว่าเป็นมือที่สาม พอร์ชก็รู้ว่าฟ้าเป็นนางแบบทำงานในวงการ มีข่าวเสียหายออกไปฟ้าจะถูกเลิกจ้างเอาได้นะคะ"

"อย่าลืมสิว่าผมเป็นใคร นะครับมานอนให้กอดหน่อยนะ "

"กอดอย่างเดียวนะคะ ห้ามทำอย่างอื่น"

"ได้สิครับ " ผมรับปากส่งๆ ไปอย่างนั้นแหละ ใครจะบ้านอนกอดแค่เฉยๆ ของขึ้นทุกครั้งที่อยู่ใกล้ฟ้า ฟ้าเป็นผู้หญิงที่ลีลาโคตรเด็ด ผ่อนคลายทุกครั้งที่ได้มีอะไรกัน บางครั้งผมแทบไม่ต้องทำอะไรฟ้าจัดการใฟ้ผมหมดทุกอย่าง แค่ช่วยปลุกอารมณ์เริ่มแรกให้เธอเพียงเท่านั้น จากนั้นก็แค่นอนอยู่เฉยๆ ให้เธอรุก พูดถึงแล้วก็อยากให้ถึงคืนนี้เร็วๆ คืนแห่งความสุขของเราสองคน

"ฟ้ารักพอร์ชนะคะ"

"ผมก็รักฟ้าครับ อดทนก่อนนะที่รัก สักวันเราจะได้อยู่ด้วยกัน " จากนั้นผมก็กดวางสาย ว่าจะเดินดูรอบๆ บ้านสักหน่อย เข้ามาครั้งสุดท้ายก็วันที่บ้านเสร็จ หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้เข้ามาที่นี่อีกเลย รอบๆ บ้านถูกตกแต่งด้วยต้นไม้และดอกไม้เยอะแยะไปหมด ผมคิดว่าฟ้าคงจะชอบ แต่มันจะดีมากถ้าบ้านหลังนี้คือเรือนหอของเราสองคน

........................

"คุณนิลขาป้าว่าไปหาหมอเถอะนะคะ นะคะป้าขอร้อง" หลังจากที่คนใจร้ายเดินออกไปจาห้อง หลังจากที่เขาพูดจาทำร้ายจิตใจของฉันจนแหลกไม่เหลือชิ้นดี เขาก็เดินออกไป ป้าแมวนั่งน้ำตาคลอเช็ดตัวให้ฉันพร้อมกับขอร้องให้ฉันไปหาหมอ

"ป้าแมว นิลน่าเกลียดขนาดนั้นเลยหรอคะ " ไม่มีแล้วน้ำตาแห่งความน่าสมเพชของฉัน ฉันบอกกับตัวเองแล้วว่าฉันจะไม่ยอมเสียน้ำตาให้ผู้ชายใจร้ายคนนี้อีกเด็ดขาด ไม่มีวัน

"ไม่เลยค่ะ คุณนิลเป็นเด็กน่ารัก ป้าเข้าใจอย่าทรมานตัวเองแบบนี้เลยนะคะ " นอกจากคุณแม่แล้วก็มีป้าแมวกับลุงสมานนี่แหละที่ดีกับฉัน

"ป้าแมวอย่าร้องไห้สิคะ นิลยอมไปหาหมอก็ได้ " ฉันยอมทำตามที่ป้าแมวขอร้อง ในเมื่อป้าแมวรักฉันดูแลฉันดีมาตลอด ฉันก็จะเชื่อฟังและทำตามคนที่ฉันรัก และรักฉัน ไม่ใช่พวกไร้สมองเอาแต่โทษว่าเป็นความผิดของคนอื่นทั้งที่ไม่ได้คิดไตร่ตรองความเป็นมาของเรื่องราวเลยว่ามันเป็นมาอย่างไร เป็นมาเฟียซะเปล่า โง่ที่สุด

"จริงนะคะ เดี๋ยวป้าไปบอกลุงหมานให้เตรียมรถก่อนนะคะ "

"ค่ะ เลิกร้องไห้ได้แล้วค่ะ" ป้าแมวรีบลุกขึ้นแล้วปาดน้ำตาแบบลวกๆ จากนั้นป้าแมวก็รีบเดินออกจากห้องไปทันที

...................................