“Nefes nefese koşuyorum. Ormanlık bir alandayım her tarafımda ağaçlar var. Gece karanlığı tüm sessizliğiyle ormanın üstünü örtüyor. Bu karanlıkta tek ışığım ayın loş aydınlığı. Sürekli koşan bir insan olduğum için hızlıyım ama o her zaman bir adım arkamda kurtulamıyorum. Ne kadar hızlı koşarsam koşayım kurtulamıyorum. Nefesinin sıcaklığı ensemde sesi kulaklarımda “Azraillin geldi kedicik” diyor. Sesini duyunca daha da hızlanıyorum ama nefesi hala ensemde gitmiyor. Sonra ayağım bir dal parçasına takılıp alçılı kolumun üstüne düşüyorum. Acıdan gözlerim sulanıyor o kahkaha atıyor. Kahkaha ıssız ormanın içinde yankılanıyor. Sanki yüzlercesi bana gülüyor. Beni sırt üstü çevirdiğinde tam yüzünü görecekken uyanıyorum” diyerek bitirdim rüyamı.
Aslı yanımda oturmuş elimi tutarak beni sakinleştirme
