“Ya anne bunaldım artık lütfen ya istersen Elif ile konuşturayım onunla buluşacağız yemin ederim” diye yalvarırken annem beni dinlemiyordu bile. Kardeşime yemek hazırlarken sanki kapıda dikilip konuşan bir ben yokmuşum gibi davranıyordu.
Neden mi anneme yalvarıyordum çünkü 1 haftadır cezalıydım okullar açıldığı halde okula gitmem bile yasaktı. Anneme yalan söylememin cezası süresiz bir ev hapsiydi o beni affedene kadar eve kapatılmıştım. Sadece bununla da kalmıyor evdeki hayatı bana zindan ediyordu. Sabahın erken saatinde kaldırıyor işleri yaptırıyor istediği gibi azarlıyor ve odama gönderiyordu. Resmen köle gibiydim evde konuşmaya bile hakkım yoktu artık. Tek tesellim hastaneden eve geldiğimizden beri Çağatay abinin bizde kalmasıydı. Oda gündüzleri çıkıyor akşamları geliyordu ama en azın
