บงการรัก

เพียงฟ้า บำรุงทรัพย์ สาวน้อยวัยสิบเก้าปี ผู้เป็นเจ้าของใบหน้างดงามพิลาสล้ำ และรูปร่างเย้ายวนทรมานใจชาย ใครๆก็ต้องใจดวงตากลมสีดำสนิทของสาวน้อย ขี้แมลงวันเม็ดเล็กๆที่ใต้หางตาข้างขวาของเธอทำให้เด็กสาวดูเซ็กซี่โดยไม่ต้องทำอะไร แต่เด็กสาวกลับมีนิสัยที่ตรงกันข้ามกับรูปร่างหน้าตาลิบลับ เพียงฟ้าคนนี้เป็นสาวน้อยขี้อ้อนและขี้กลัวเป็นที่สุด เธอเป็นที่รักของพี่สาวอย่างพาขวัญยิ่งนัก "อื้อ...หอมจัง" เด็กสาวบอกขณะที่หอมแก้มขาวของพี่สาวฟอดใหญ่ พาขวัญจึงส่ายหน้าน้อยๆแต่ริมฝีปากกลับมีรอยยิ้มเอ็นดู "โตเป็นสาวแล้วนะ ยังจะอ้อนแบบเด็กๆอีก" พาขวัญหญิงสาววัยยี่สิบหกปี มองน้องสาวในชุดนักศึกษาอย่างภาคภูมิใจ บิดามารดาของพวกเธอจากไปตั้งแต่ยังเล็ก เธอทั้งสองคนจึงต้องอาศัยอยู่บ้านลุงแท้ๆ ถึงท่านจะไม่ได้รังเกียจแต่พวกเธอก็ไม่ได้เป็นที่รัก พาขวัญจึงตัดสินใจออกจากบ้านของลุงตอนที่จบ มัธยมศึกษาตอนปลาย เธอตัดสินใจที่จะไม่เรียนต่อแต่ตั้งใจเก็บเงินส่งน้องสาวคนเดียวให้ได้รับการศึกษา จนมาถึงวันนี้ที่เธอเห็นเพียงฟ้าในชุดนักศึกษา ทำให้เธออดที่จะน้ำตารื้นด้วยความตื้นตันไม่ได้ เพียงฟ้ารู้ดีว่าพี่สาวคิดอะไร เธอสวมกอดพาขวัญแนบแน่นก่อนจะผละออก และหมุนตัวให้พี่สาวดู "ดูสิคะ ฟ้าใส่ชุดนักศึกษาแล้วสวยมั้ย" เธอถามเสียงสั่นดวงตาแดงก่ำไม่แพ้กัน พาขวัญจึงพยักหน้าให้แทนคำตอบ "ฟ้าจะตั้งใจเรียน ไม่ทำให้พี่ขวัญผิดหวัง" พาขวัญลูบผมนุ่มที่ดำสนิทสีเดียวกับผมของเธอ แล้วบอกกับน้องด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "แค่ฟ้าเป็นคนดี ไม่ทำตัวเหลวแหลกพี่ก็ภูมิใจแล้ว" เธอบอกอย่างภาคภูมิใจเพราะน้องสาวของเธอเป็นเด็กดีมาตลอด ตั้งแต่เป็นสาวไม่เคยมีเรื่องผู้ชายมาพัวพัน ซึ่งเธอกลัวเรื่องนี้มากที่สุด "ไปเถอะ วันนี้คุณเดียวจะมารับ ไปมหาลัยวันแรกจะสายไม่ได้" พาขวัญบอกพร้อมกับจูงน้องสาวออกมาจากห้องเช่า ก่อนที่จะลงมารอ เดียว หรือเทวัญ แฟนหนุ่มของพาขวัญ เขาถือเป็นสิ่งดีๆในชีวิตเธอ ไม่ใช่เพราะเขารวยแต่เขารักเธอด้วยใจจริง เรื่องของเธอกับเทวัญไม่น่าจะเป็นไปได้ เพราะเขาเป็นเจ้าของห้างสรรพสินค้า แต่เธอเป็นเพียงพนักงานขายชุดชั้นในที่ห้างของเขา เทวัญตามจีบเธอช่วงแรกๆพาขวัญก็ได้แต่คิดว่าเขาเห็นเธอเป็นของเล่น แต่เมื่อเวลาล่วงเลยมาถึงสี่ปีชายหนุ่มทำทุกอย่างได้สม่ำเสมอจนเธอรักเขาหมดหัวใจ และเพิ่งตอบตงลงแต่งงานกับเขา เพียงไม่นานรถรถคันหรูราคาหลักสิบล้านก็เลี้ยวขึ้นมาจอด "ว้าว...วันนี้ฤกษ์ดีจริงๆเลยนะคะ ฟ้าไปมหาลัยวันแรกด้วยรถพอร์ชสุดหรู" เพียงฟ้าพูดอย่างหยอกล้อเมื่อขึ้นมานั่งบนรถ เธอและว่าที่พี่เขยอย่างเทวัญสนิทสนมกันดี เพราะเธอเริ่มรู้จักเขาตั้งแต่ม.3 อีกทั้งยังช่วยเปิดทางให้เขาจีบพี่สาวเธอ "เดี๋ยวพี่แต่งงานกับขวัญ ฟ้าก็จะได้นั่งรถหรูไปเรียนทุกวันแน่" เขาบอกเธอผ่านกระจกมองหลัง แล้วหันไปทำตาหวานเชื่อมใส่พาขวัญ เขายอมรับว่าเขาสะดุดตาเธอและตามจีบเพราะความสวย แต่เมื่อเธอไม่สนใจผู้ชายที่ทั้งหล่อและรวยอย่างเขาเทวัญจึงแปลกใจ และเริ่มศึกษาเธออย่างจริงจังก่อนที่เขาจะรักเธอจนหมดใจ เทวัญไม่เพียงแค่รักแต่เขานับถือหัวใจของผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างพาขวัญมากเหลือเกิน เธอสู้ชีวิตและส่งเสียเลี้ยงดูน้องสาวด้วยตัวเอง ตอนที่เขาได้ฟังเรื่องราวจากปากเธอวันที่สนิทสนมกัน เขาถึงกับหลั่งน้ำตาให้ชีวิตที่แสนจะหนักและเหน็ดเหนื่อยของเธอ เขายังจำได้ว่าเขากอดเธอเอาไว้แล้วบอกกับเธอ ว่าเขาจะไม่ยอมให้เธอต้องลำบากอีกเขาจะส่งเสียทั้งเธอและเพียงฟ้าเอง และคำตอบของพาขวัญก็คือเธอไม่ยอม ที่เธอรักเขาเพราะเขารักเธอไม่ใช่เพราะหวังว่าจะสุขสบาย นั่นยิ่งทำให้เขารักและนับถือเธอมากขึ้นไปอีก "เอ่อ...ขวัญครับ พี่แดนอยากเชิญให้คุณไปทานข้าวที่บ้าน เพื่อทำความรู้จักก่อนที่เราจะแต่งงานกัน คุณจะว่ายังไงครับ" พาขวัญยิ้มให้คนรักอย่างอ่อนโยน ก่อนจะบอกเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ได้สิคะ เมื่อไหร่คุณก็บอกขวัญนะ" "ครับ ขอบคุณนะ" เทวัญยิ้มอย่างสบายใจเมื่อแฟนสาวตกลง เขามีพี่ชายเพียงคนเดียวคือแดนสรวง และเขาก็รู้ดีว่าพี่ชายไม่เคยคิดแต่งงานเพราะไม่ศรัทธาในความรัก ตอนที่เขาบอกกับพี่ชายว่าจะแต่งงานกับพาขวัญ แดนสรวงไม่พอใจอย่างมากซ้ำยังบอกว่าเขาโง่เพราะถูกพาขวัญจับ พี่ชายเขาบอกว่าเธออยากรวยทางลัด แต่เขาก็ดึงดันและยื่นคำขาดว่าเขาจะย้ายออกไปอยู่ที่อื่น ถ้าหากแดนสรวงขัดขวางการแต่งงานของเขา และนั่นทำให้พี่ชายยอมอ่อนข้อลง แต่เขามั่นใจว่าถ้าพี่ชายได้รู้จักพาขวัญ เขาก็จะเลิกรังเกียจและรับเธอเป็นสะใภ้ของอัครไพศาลกิจอย่างเต็มใจ เทวัญเดินเข้าบ้านอย่างอารมณ์ดี เพราะเขาเพิ่งแยกจากพาขวัญ เมื่อได้อยู่ใกล้เธอเขาก็มีความสุขมากมายทั้งๆที่ไม่ได้ทำเรื่องนั้นกับเธอ ตั้งแต่เขาคบกับเธอมาพาขวัญเป็นผู้หญิงคนแรกที่ไม่ยอมเกินเลยกับเขา แต่เขาก็มีความสุขเพียงแค่ได้กอดและจูบเธอบ้างเท่านั้น "อารมณ์ดีจริงนะ" เสียงทุ้มดังขึ้นเทวัญจึงเปลี่ยนเป้าหมายเดินไปทางต้นเสียงทันที เขานั่งลงที่โซฟานุ่มตรงข้ามกับพี่ชาย แดนสรวงไขว่ห้างและนั่งเอนอยู่บนโซฟาด้วยท่าที่สง่างามนัก ในมือเขาถือแก้วคริสตันที่บรรจุน้ำสีอัมพันเอาไว้ โดยรวมเหมือนว่าเขาจะจะสบายใจ แต่เทวัญรู้ดีว่าเมื่อไหร่ที่แดนสรวงดื่มคนเดียวเงียบๆมันหมายความว่าเขามีเรื่องกลุ้มใจ "ไงครับพี่ชาย" เทวัญจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่คล้ายคลึงเขา เพียงแต่ดวงตาดุกระด้างและผิวสีแทนของเขาเท่านั้นที่แตกต่าง แดนสรวงดุดันและเฉียบขาด ใบหน้าของเขาหล่อเหลาของเขางดงามราวกับถูกปั้นแต่งด้วยจิตรกรฝีมือเยี่ยม แดนสรวงจ้องมองน้องชายก่อนที่จะถอนหายใจออกมาหนักๆ "เดียว นายแน่ใจเหรอว่าจะแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น" "พี่แดน เราคุยเรื่องนี้กันแล้วนะครับ ขวัญคือผู้หญิงที่ผมรักผมต้องการใช้ชีวิตร่วมกับเธอ ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันจนกว่าจะตายจาก" เขามองน้องชายนิ่งๆ พลางคิดว่าเทวัญคงจะรักพาขวัญจริงๆ เวลาที่พูดถึงเธอดวงตาและน้ำเสียงของน้องชายอ่อนโยนจนเขารู้สึกได้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่เห็นด้วยเพราะเหตุผลหลายประการ "ร่วมสุขล่ะสิไม่ว่า ได้เป็นเมียนายก็สบายไปทั้งชาติพี่ไม่อยากให้นายถูกใครใช้เป็นสะพาน เพื่อหาความสุขสบาย"