Umawang na ang labi ko kanina dahil sa kakaibang kiliti na naramdaman ko nang lumapat at kumiskis sa umbok ko ang palad ni Dorry, kaya lang biglang nagsara dahil sa narinig ko mula sa kanya.
Bigla akong nakaramdam ng kaba—at ayoko sa pakiramdam na ‘to. Sarap ang gusto kong maramdaman, hindi kaba—kaba na nagpapasikip sa dibdib ko—kaba na nagpapaalala sa akin sa mga naganap bago ang aksidente.
Sandali ko ngang nakalimutan ang problemang kinakaharap ko sa kumpanya at sa pamilya kong sagad sa buto ang kasamaan, pero hindi gaya kay Dorry na hindi ko talaga naalala.
“Nelson, ang dami-daming naganap no’ng wala kang malay. Mga isyu na wala akong kaalam-alam—wala akong alam na may mabigat ka palang problema, at dumagdag pa ako. Sorry…”
Maluha-luha ang mga mata ni Dorry. Ramdam ko rin ang tao
