The Outcast Billionaire

NELSON  Hindi lahat ng pagbabalik ay dahil gusto mo. Minsan, napipilitan ka lang. At sa kaso ko, isa ito sa mga pagbabalik na hindi ko ginusto. Pero kailangan. Malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko nang makalabas ako ng airport. Hindi ko napigilan ang mapait na ngiti habang nililibot ko ang paningin sa paligid. Akala ko kasi, hindi na ako muling babalik sa bansang ito. Akala ko, habang-buhay na akong maninirahan sa ibang bansa. Malayo sa mga kaibigan ko. Malayo sa pamilyang nagtakwil sa akin noon. Pero heto ako ngayon. Bumalik para ibigay ang hinihingi nila. Ang tuparin ang huling kahilingan ng lolo ko. “Sir Nelson!” masayang bungad sa akin ni Jac, isa sa mga taong pinagkakatiwalaan ko. Siya ang mga mata at tainga ko noong mga panahong nasa isla ako. Siya ang madalas kong kausap at nagre-report sa akin kung ano na ang mga nangyayari sa buhay ng dati kong pamilya. Bago ako tuluyang lumayo, um-attend pa ako sa funeral ng lolo ko. Pero gaya ng dati, outsider pa rin ang trato nila sa akin. Kahit sa lamay ng lolo ko, pinapamukha nila sa akin na hindi nila ako kadugo. Wala akong lugar sa pamilya nila, lalo na ngayon na wala na ang lolo ko, ang nag-iisang taong tumuring sa akin bilang tunay na kapamilya. Dala ko man ang apelyido nila, hindi ko naman maramdaman na parte ako ng pamilya. Itong huling kahilingan ni Lolo ay kamakailan ko lang nalaman. Si Jac rin ang naghatid sa akin ng balita. Palaisipan sa akin kung bakit matapos ang tatlong taon, ngayon lang nila ito sinabi. Bakit sila naghintay ng tatlong taon bago ipaalam sa akin ang huling kahilingan ng lolo ko? “Welcome back, Sir Nelson!” untag ni Jac. Napansin ko lang na kanina pa pala ako nakatulala. Ang dami kasing tanong na umiikot sa isip ko. Mga tanong na wala pa akong sagot. “Salamat, Jac.” Tinapik ko ang balikat niya. Lalong lumawak ang ngiti niya, sabay bigay ng malagkit na tingin. “Mas lalo kayong gumwapo, Sir Nelson,” biro niya habang kinukuha ang luggage ko. “Iba ang glow ninyo. Matured, pero hot!” “Puro ka kalokohan,” sabi ko habang napapailing at nagsimulang maglakad. Agad siyang sumunod, bitbit ang maliit kong luggage. Wala naman kasi akong balak magtagal dito. Kapag nagawa ko na ang kahilingan ng lolo ko, aalis ulit ako. Babalik lang ako dito kung kinakailangan. “Hindi iyon kalokohan, sir. Mas gwapo talaga kayo ngayon. Sigurado akong marami kayong napabilib na babae doon sa lugar na pinuntahan ninyo,” hagikhik niya. Natawa na rin ako. “Bunganga mo talaga, hindi nagbago.” “Mana sa inyo,” sagot niya. Hindi ko tuloy mapigilan ang mapangiti. Pero kahit nakangiti ako, puno ng pangamba ang puso ko. Kahit sabihin pang mas matatag na ako ngayon at hindi na madaling madurog, hindi ko pa rin maiwasang mangamba. Hindi ko pa kasi alam kung ano ang kahihinatnan ng pagbabalik ko. Hindi ko alam kung ano ang mangyayari. Hindi ko alam kung saan ako dadalhin ng desisyong ito. Ang alam ko lang, nandito ako para tuparin ang huling kahilingan ng lolo ko. “Ang tanong, Sir Nelson,” seryosong sabi ni Jac, “handa na ba kayo? Sigurado na ba kayo sa desisyon ninyo?” Ngumiti lang ako at kinagat ang ibabang labi. Napailing si Jac. “Patay tayo diyan, sir. Hindi pa pala kayo handa, pero pumayag na kayo sa kahilingan ng lolo ninyo,” sabi niya habang binubuksan ang trunk ng kotse at inilalagay ang luggage ko. Pumasok ako sa kotse at mahina akong natawa. Paulit-ulit akong bumuga ng hangin. Tama si Jac. Hindi pa ako handa. Wala nga akong matinong plano. Basta na lang akong pumayag at nagdesisyong bumalik. Wala akong malinaw na pinanghahawakan. Pero bahala na. Noong wala pa akong alam sa mundo na kumupkop sa akin noon, nakaya kong mabuhay. Ngayon pa kaya na marami na akong nalampasang pagsubok? Ngayon na kaya ko nang lumaban at alam ko na ang mga karapatan ko bilang parte ng pamilya nila? Hindi na nila ako kayang apakan ngayon. Kung susubukan nila akong saktan ulit, ipapakita ko sa kanila kung anong klaseng tao ang ginawa nila sa akin. Maya-maya ay pumasok na rin si Jac sa kotse. Bago siya umupo, sinilip muna niya ako. Kung kanina ay makulit ang mukha niya, ngayon ay seryoso na. “Pwede pa kayong umatras, Sir Nelson,” sabi niya. “Pwede pa kayong bumalik sa ibang bansa at ituloy ang masayang buhay ninyo roon.” Napailing ako at napangiti. Talagang kabisado na ako ni Jac. Kahit hindi ako magsalita, alam niya agad kung ano ang nasa isip ko. “Atras? Wala nang atrasan, Jac. I already said yes. Alam mo naman ako. Kapag nagsalita ako, tinutupad ko.” Sandali akong tumigil bago nagpatuloy. “At saka, para ito sa lolo ko. Para sa nag-iisang taong tumuring sa akin bilang pamilya. Hindi para sa mga taong itinuring akong outcast.” Tumango si Jac. “Sa bagay, mahal nga kayo ng lolo ninyo. Kahit medyo pasaway kayo noon.” Ngumiti lang ako. Habang umaandar ang kotse, sinabi niya, “Brace yourself, sir. Ihahatid ko na kayo sa lugar na magpapabago ng buhay ninyo.” “Tara na. Ang dami mo pang sinasabi,” sagot ko habang inaayos ang purple kong necktie. Matapos ang mahigit isang oras na biyahe, narating din namin ang lugar na sinasabi ni Jac. Isang lumang munisipyo sa labas ng Maynila. “Good luck, Sir Nelson,” sabi ni Jac habang bumababa ako ng kotse. Hindi ko na siya nasagot. Nakatitig na kasi ako sa lumang gusali sa harap ko. Hinawakan ko ang necktie ko habang pinapakiramdaman ko ang sarili ko. Hindi pa nga ako nakakapasok sa loob, pero pakiramdam ko nasasakal na ako. Sunod-sunod ang tanong sa isip ko. Kaya ko ba talagang gawin ito? Kaya ko bang isakripisyo ang kalayaan ko para sa kahilingan ng lolo ko? Oo. Kalayaan ko bilang binata ang mawawala sa oras na pumasok ako sa gusaling iyon. Pero sinabi ko na kay Jac. Wala nang atrasan. Pagpasok ko sa loob ng munisipyo, lalo akong hindi mapakali. Parang nangangati ang mga paa ko. Ilang minuto na lang kasi, ikakasal na ako. Sa isang babaeng kulay pink daw ang buhok. Hindi nga kami ang nag-prepare ng kasal. Ni pangalan ng pakakasalan ko, hindi ko alam. Paulit-ulit akong bumuga ng hangin. Hindi ako mapirmi sa kinatatayuan ko. Pakiramdam ko, bawat segundo ay lalong humihigpit ang necktie ko. Nanlalamig ang katawan ko, pero pinagpapawisan ang mga palad ko. Gusto nang umatras ang utak at katawan ko. Pumikit ako sandali at malalim na huminga. “Hindi ko kaya. Hindi ko pala kaya. Sorry, Lo—” Naputol ang sasabihin ko. Pagmulat ko ng mga mata ko, tumambad sa harap ko ang isang babaeng may kulay pink na buhok. At gaya ko, para rin siyang nakakita ng multo. “Ikaw?!” sabay naming bulalas habang nakaturo sa isa’t isa. Parang umikot ang paligid ko. Bakit siya ang narito, ang babaeng hindi ko na pinangarap na makita pa?