Kabanata 2
976 Words
Sandaling umawang ang labi ko. Pero maya maya ay napatawa ako nang mapakla.
Totoo ba itong nakikita ko? Namamalikmata ba ako?
Kung totoo nga, ang lupit namang maglaro ng tadhana.
“Why her?” bulong ko sa sarili habang pinasadahan siya ng tingin mula sa kulay pink niyang buhok pababa sa suot niyang stiletto.
“Purple tie?”
Mabagal ang bigkas ng salitang iyon mula sa kanya. Nakataas pa rin ang daliri niya, nakatutok sa kurbata ko, habang hindi pa rin niya maisara ang bibig niya sa gulat.
Napabuntong-hininga ako.
Kung alam ko lang na siya ang babaeng papakasalan ko, hindi na sana ako nagsuot ng purple tie.
“Pink hair,” sagot ko naman.
Napailing ako habang ipinapasok ko ang kamay ko sa bulsa.
Bumagsak ang balikat niya. Ang gulat sa mukha niya kanina ay napalitan ng dismaya.
“Bakit ikaw?” tanong niya.
Pinasadahan niya ako ng tingin mula ulo hanggang paa bago niya tinampal ang noo niya.
“Ang dami namang lalaki sa mundo…”
Napatawa ako nang mahina.
Sa dami ng babaeng puwedeng ipakasal sa akin, bakit siya pa?
Kung alam ko lang na si Dorry ang babaeng naghihintay sa loob ng munisipyong ito, hindi na sana ako pumayag sa kasunduang ito.
“Oh God…” bulalas niya habang napapasabunot sa pink niyang buhok. “This can't be happening.”
Hindi ko rin mapigilan ang sarili kong mapailing.
Sa dami ng babae sa mundo, bakit nga ba si Dorry pa ang ipinagkasundo sa akin?
Ang babaeng pinilit kong kalimutan.
“Nelson De Vedra and Dorothy Castillo.”
Sabay kaming napalingon sa babaeng nasa bungad ng opisina.
“Dorothy Castillo…” mahina kong ulit habang nakatingin sa kanya. “Dorry.”
Napangiti ako nang mapait.
Nakakatawa.
Matagal kaming naging magkaibigan. Magkasama pa kaming tumira sa isla. Umabot pa sa puntong minahal ko siya.
Pero ang tunay niyang pangalan, ngayon ko lang nalaman.
“Nelson,” sabi niya habang ginugulo ang buhok niya. “Of all people… ikaw pa talaga?”
“Pareho lang tayo ng tanong,” sagot ko.
Tahimik kaming nagkatinginan.
May kung anong mabigat na bumalot sa pagitan namin.
“Itutuloy pa ba natin ito?” tanong ko.
Huminga siya nang malalim bago lumingon sa babaeng naghihintay sa pinto.
“Miss, please give us a minute. Mag-uusap lang kami sandali.”
Tumango ang babae at pumasok muna sa loob ng opisina.
Pagkasara ng pinto, bumalik ang tingin ni Dorry sa akin.
“Hindi ko alam,” sabi niya. “Hindi na ako sigurado, Nelson.”
Napangiti ako nang mapakla.
“Hindi ka sigurado?” ulit ko. “Dahil ba ako ang magiging asawa mo?”
Tumitig siya sa akin habang nakakunot ang noo.
“Kung ibang lalaki ang kaharap mo ngayon,” dagdag ko, “kanina pa tapos ang kasal na ito.”
“Hindi mo naiintindihan,” sagot niya.
Humalukipkip siya habang tumitingin sa sahig.
“Pagkakaalam ko kasi, pareho lang naman tayong napipilitang um-oo sa arranged marriage na ito.”
Huminto siya sandali bago nagpatuloy.
“At saka, hindi ko naman kilala ang lalaking papakasalan ko.”
Hindi ko mapigilang ulitin ang sinabi niya.
“Hindi mo kilala…”
Mabagal ang bigkas ko sa mga salitang iyon.
Hindi nga.
Hindi niya ako kilala.
Ibang Nelson ang nakilala niya noon sa isla. Isang simpleng lalaki. Isang bangkerong inaakala nilang walang mararating sa buhay.
“Ang tanong ko lang, Dorry,” sabi ko, “itutuloy pa ba natin ito?”
Mapakla siyang tumawa.
“Mukha ka na ngang tao ngayon,” sabi niya, “pero ang hina pa rin ng utak mo.”
Napangiti ako.
“Kung ayokong ituloy,” dagdag niya, “kanina pa ako umalis.”
“Ako pa ngayon ang mahina ang utak?” sagot ko. “Ikaw nga ang nagsabing hindi ka sigurado.”
“Oo,” sagot niya agad. “Hindi ako sigurado.”
Tumuwid siya ng tayo at tumingin sa akin nang diretso.
“Pero hindi ibig sabihin noon na aatras ako.”
Huminga siya nang malalim.
“I have to do this, Nelson. I need to do this.”
“Hindi ako puwedeng umatras.”
Tahimik akong tumingin sa kanya.
“Are you sure you want to do this?” tanong ko ulit.
“Oo nga sabi, e,” sagot niya habang umiikot ang mga mata. “Ang kulit mo.”
Napangiti ako.
“Hindi ka kaya umatras kapag nasa loob na tayo?”
Hindi siya sumagot.
Sa halip ay naglakad siya palapit sa akin hanggang sa halos magkalapit na kami.
“I told you,” sabi niya. “I have my reasons kung bakit ako pumayag sa arranged marriage na ito.”
Huminto siya sa harap ko.
“Kaya huwag ka nang maraming satsat. Let’s get inside at magpakasal.”
Tumango ako.
“Okay then,” sabi ko habang binubuksan ang pinto. “Let’s do this.”
“Mayor, we’re ready,” sabi ko.
Nauna siyang humakbang papasok, pero hinila ko siya sa baywang bago pa siya makalayo.
Napabuka ang labi niya sa ginawa ko.
Napatigil siya at napatingin sa kamay kong nakahawak sa kanya.
“Nelson…” babala niya.
Hindi ko inalis ang tingin ko sa kanya.
Matagal ko siyang tinitigan. Para bang sinusubukan kong hanapin sa mukha niya ang babaeng minsan kong nakilala sa isla.
Pero ang babaeng nasa harap ko ngayon ay iba na.
Mas matapang. Mas matigas.
Mas mailap.
Lumapit ako nang kaunti.
“Make sure you won’t regret tying the knot with me,” mahina kong sabi.
Nanlaki ang mga mata niya.
Saglit siyang natigilan, pero agad din niyang itinulak ang kamay ko.
“Ako pa ang magsisisi?” matigas niyang sagot.
Bahagya siyang ngumiti, pero halatang pilit ang ngiting iyon.
“Mas dapat ikaw ang mag-ingat, Nelson.”
Sandali siyang tumigil bago tuluyang pumasok sa opisina.
“Baka ikaw ang unang magsisi sa kasal na ito.”
- Writer
