Days passed, at ang bawat araw ay parang napakahaba. Itong silid sa hospital kung saan ako nagpapagaling ay parang naging kulungan ko. Pakiramdam ko ang sikip-sikip ng paligid ko at hindi ako makagalaw ng maayos. The pain in my head had faded, but the emotional agony was relentless. Nakakawala sa katinuan.
Paanong hindi ako mawala sa katinuan? Alam ni Dorry na nandito ako sa hospital, but she never showed up. Not even a brief visit or a fleeting message. Alam ko namang galit siya at hindi niya pa rin ako napapatawad, pero kasi, hindi ko naman mapigil ang sarili na umasa na darating siya at kumustahin ako. Maski ‘yon lang, masaya na ako.
Ang hirap-hirap na kasi nitong sitwasyon ko. Ang dami-dami kong iniisip. The guilt of losing our baby and the bitterness, sa pagbabalewala sa akin ni Do
