Camilla POV
Dahan-dahan kong binuksan ang pinto. Natatakot kasi akong lumikha ‘yon ng ingay at baka mahuli agad nila akong tatakas. Hindi ko alam kong nasan ako. Pati na rin kung gaano kalaki ang bahay na ito basta kailangan kong makaalis dito kaagad.
Matagumpay akong nakalabas ng pinto isang deretchong pasilyo ang bumungad sa akin. Pero may natatanaw ako na hagdanan pababa. Kinakabahan ako habang humahakbang ako lalong lumalakas ang t***k ng puso ko. Kung pwede lang pigilan ang paghinga ko para hindi ko maramamdaman ang tindi ng kaba ko. Humakbang ako palapit sa hagdanan pero wala akong nakitang tao. Mataas ang hagdanan at hindi ko alam ang bubungad sa akin pero nilakasan ko ang loob ko. Para sa anak ko.
Kahit ngayon lang Camilla. Wag kang panghinaan ng loob dahil dalawa na kayong ka
