“Zehir zaten vardı. Ben sadece kapağını açtım.”
O sırada İpek’in sesi geldi, odasından.
“Anne… bağırmayın.”
Gül bir an durdu, ama sonra kendini toparladı.
“İpek konuşma! Sen karışma!”
Feride anında döndü.
“Dur,” dedi. “Kıza bağırma.”
Gül şaşırdı.
“Sen bana ‘kıza bağırma’ mı diyorsun?”
Feride kısa konuştu.
“Evet.”
Gül alayla güldü.
“Ne oldun sen? İpek’in annesi mi oldun bir anda?”
Feride dişlerinin arasından konuştu.
“Ben kimsenin annesi olmaya çalışmıyorum. Ama bu evde çocuk sesi bastırılmayacak. Çünkü yarın benim çocuğum da burada olacak. Sen alış.”
Gül’ün gözleri doldu ama doluluk yumuşak değildi, öfkeliydi.
“Sen benim içimi bilmiyorsun.”
Feride omzunu silkti.
“Ben senin içini bilmek zorunda değilim. Ben kendi içimi biliyorum. Ve o içte korku yok.”
Gül tekrar saldırdı.
