Serin sabah ışığı, Çelik’in konağının geniş salonuna sızıyor. Mutfaktan gelen sakin tıkırtılar ve kahve kokusu, olağan bir pazar sabahı havası yaratıyordu. Ancak evin ikinci katındaki koridorda, bu alışılmışlığı paramparça eden bir fırtına sessizce ama kararlı adımlarla ilerliyordu.
Gül, yüzü kül gibi, ellerinin titremesini durdurmak için yumruklarını sıkmış, büyük yatak odasının kapısının önünde durdu. Kapı tam kapanmamış, ince bir aralıktan içerisi görünüyordu. İçeride, geniş yatakta, birbirine dolanmış iki siluet, Feride’nin siyah saçları Çelik’in göğsüne dağılmış vaziyette, derin ve huzurlu bir uykudaydılar. Gördüğü manzara, göğsüne saplanan buz gibi bir bıçak gibiydi. Zaten şüpheleniyordu, sezileri onu bu noktaya getirmişti ama gerçeği bu kadar çıplak, bu kadar küstahça görmek... Nef
