Gül bunu görünce daha da kudurdu. “Heh!” dedi. “Bak kaçırıyorsun gözünü. Çünkü doğru. Erkek olursa, beni de İpek’i de bir hiç sayacaksın.”
Çelik sertçe, “Öyle bir şey yok,” dedi ama sesi inandırıcı değildi.
Gül’ün boğazı düğümlendi. “Sen İpek’i sevmedin,” dedi. “Sevmedin lan. Çocuk sana koşunca bile yüzünü çeviriyorsun.”
Çelik sinirle elini savurdu. “Benim kafam dolu, işim gücüm var.”
“Yalan,” dedi Gül. “Kız diye sevmedin.”
Çelik bir adım yaklaştı. “Gül. Kendini toparla.”
Gül de yaklaştı. “Toparlayamıyorum. Çünkü benim yıllardır beklediğim şey… benim yıllardır dayanma sebebim… bir anda onun karnında olabilir.”
Çelik, “Test yaptırsın o zaman,” dedi. “Belli olsun.”
Gül’ün içine zehir aktı. Adamın ilk cümlesi bu oldu. “Belli olsun.” Sanki Gül’ün yıllardır yaşadığı her şeyin üstüne bir
