RÜZGAR
Binayı öfke içinde terk edip ileride bir noktada bıraktığım arabaya doğru yürüdüm. Bu kadar bencil olan bir adamla orta yolu bulmak konusunda şüphelerim vardı artık. Arabaya bindiğim sırada telefonum yeniden çaldı.
“Ne var baba?” O kadar sinirliydim ki… Hepsinin canı cehenneme deyip Arven’i kaçırırak kayıplara karışmak istiyordum.
“Çıktın mı oradan?”
“Çıktım,” diye bağırdım. “İş bize ayırmaya gelince konuşabiliyorsunuz,” dedim sitemli bir sesle.
Gözlerim akmayan yaşlarla yanıyordu. Kafamı sağa sola oynatıp direksiyona bir yumruk indirdim.
“Ulan bu kadar mı zor?”
“Sakinleş,” dedi babam. “Dediğim gibi yarın amcan ile orada olacağız. Oturup bu işi konuşacağız.”
“Sen de istemiyorsun ki? Siz anca bir araya gelip bizi ayırmanın yollarını masaya yatırırsınız.”
“Ben senin mutlu
