ARVEN
Dün akşam Asil babamdan sağlam fırça yemiş, onun savruk ve söz dinlemez hali babamın bir süreliğine beni unutmasına neden olmuştu. Ama bu içimdeki huzursuzluğu dindirmiyordu. Aksine, babamın öfkesi bir fırtına gibi evin her köşesine sızıyor, beni de görünmez bir mengeneyle sıkıştırıyordu.
Babam her zamanki gibi ona kendi gençliğinden örnekler verirken, Asil yine onu pek takıyor gibi görünmüyor bu da babamı daha çok deli ediyordu. Yemek boyunca sesimi çıkarmayıp varlığımı yok gibi göstermeye çalışarak hiçbir konuya dahil olmamıştım. Sanki masada bir hayalet gibiydim. Ne kadar sessiz kalsam, o kadar görünmez olacağımı umuyordum. Ama içimde biriken ağırlık, Rüzgar’la ilgili her düşüncede daha da büyüyor, babamın sert bakışları altında eziliyordum.
Yarın için sakinleşmesini ummak, si
