METEHAN
“Kaya'nın kusuruna bakma,” dedim merdivenlerden inerken. “Her zamanki dengesiz halleri işte.”
“Kusuruna baktığım o değil,” diye homurdandı önden hızlı hızlı yürürken. Telefonlarını açmadığım için trip atıyordu galiba. Çok hakkı varmış gibi…
Önce öpmüş, sonra itip odasına kaçmıştı. Üstüne Kaya'nın haberi de gelince kendimi sorgular olmuştum. Bu işe gönüllü olmuş olmasaydım, ben de onlarla birlikte operasyonda olabilirdim. Kaya ölümün kıyısından dönmezdi. Onları bir kişi eksik bırakmıştım.
Dışarı çıkınca bir sigara yaktım. Huysuz bakışları inceden inceden beni süzmeye devam ediyor, her zaman olduğu gibi yine konuyu açanın ben olmamı umuyordu.
Kaya çok şükür iyiydi. Fakat bu görev işi onları eksik bırakmama neden olduğundan içimdeki o pişmanlık hissini atamıyordum.
“Niye telef
