RÜZGAR
“Murat,” diye bağırdım. Şu an tutuk kalmanın, felç geçirmenin sırası değildi. Murat beni duymuyor gibi gelince bu kez en sert sesimle bağırdım.
“Murat Erdem! Kendine gel asker!” Murat transtan çıkar gibi başını aşağı yukarı salladı.
“Kalp masajına başla.”
Murat kendine gelerek yönünü ayarladı ve kalp masajına başladı. Aklıma gelen tüm duaları sıralıyor, gözlerimi Kaya’nın kapanan gözlerinden ve solgun yüzünden alamıyordum.
Murat, arka koltukta Kaya’nın göğsüne ritmik bir şekilde bastırıyordu, kalp masajıyla onu hayatta tutmaya çalışıyordu. Kan, parmaklarının arasından sızıyor, koltuklara ve üniformasına bulaşıyordu. Gözlerim aynadan Kaya’nın solgun yüzüne kilitlenmişti. Dudaklarım sessizce dua mırıldanırken, içimdeki öfke ve korku birbirine karışıyordu.
“Dayan lan dayan!” Pişm
