ARVEN
Sabah sabah telefonun sesiyle gözlerimi açtım. Rüzgar dönmüş müydü? Elim bir hevesle, gözlerim daha tam açılmadan telefona gitti. Ekranda Karmen’in ismini görünce kısa bir an içimi bir hüzün sarsa da, bekletmeden açtım.
“Efendim.”
“Alo Arven,” derken sesinin tonu anında yataktan doğrulmama neden olmuştu.
“Karmen!” Sesim korkunun tüm renklerini üstüne giyinerek döküldü dudaklarımdan. Neden ağlıyordu? Aklıma gelen düşünceler yüreğimi bir mengene gibi sıkarken “ne oldu?” diye sordum.
“Kaya,” derken hıçkırdı. “Kaya vurulmuş.”
“Durumu nasıl? Diğerleri iyi mi? Rüzgar?” İçimi ezip geçen panik tamamen sesime yansımıştı.
“Hepsi iyiymiş,” derken ister istemez bir an bir rahatlık zuhur etti bedenime. “Ameliyattan çıkmış ama yoğun bakımdaymış. Kalbi durmuş Arven.”
Telefon elimde titri
