Chase Dreams

Warning: s****l assault, r**e, self harming, may not be for a young age. Older advice! xxx Simula Dirty. Tama, iyan ang tingin ko sa aking sarili simula noong bata pa lamang ako. Paulit ulit akong hinaharas ng aking kinikilalang Ama. Natatakot akong magsabi sa kahit na kanino dahil ayaw ko na may masaktan. Takot. Natatakot Ako. Takot na takot. Sobra. Nanginginig ang buung kalamnan ko, na kahit pag iyak ko ay hirap na hirap ako. "Subukan mong mag sumbong dahil kung hindi papatayin ko ang Mama mo pati na rin ang mga kapatid mo!" pagbabanta niya. May hawak pa siyang kutsilyo na nakatutok sa aking leeg. Pati ang mga kapatid ko na anak niya ay magagawang patayin kung mag susumbong ko? Tangina, saan ako hihingi ng tulong, kung sa kahit sa kapit-bahay naming pinagkakatiwalaan ng Mama ko ay nagagawa rin akong harasin? Mga hayop kayo. Mga demonyo! "Cole, tapos ka na ba?" tanong ng kapatid kong lalaki mula sa labas. "Bilisan mo na. Papasok pa tayo!" "O-O s-andali lang..." nauutal kong sabi. Pinipilit kong huwag lumabas ang hikbi sa aking bibig upang hindi niya malaman ang kahayupang ginagawa ng Tatay niya sa akin. Isa siyang anghel kaya ayaw kong masaksihan ng kababuyan ang kaniyang mga mata dahil sa ginagawa ng kaniyang Ama sanhi upang kamuhian niya ito. "Geh, bilis na baka magalit na sa akin si Sir Fernandez niyan na late nanaman ako." angal niya. Noong narinig ko ang papalayong yapak ay tsaka lumabas ang aking hikbi. "P-Pa, t-tama na p-po. . ." hinawakan ko ang pulsuhan niyang may hawak na kutsilyo na nakatutok sa aking leeg. "Ayus ayusin mo lang. Dahil kapag nalaman kong nagsumbong ka kahit kanino papatayin ko ang Mama at mga Kapatid mo. Taiintindihan mo ba?." pananakot niyang sinabi. Paulit ulit kong sinasabon ang aking katawan dahil hanggang ngayon ay nararamdaman ko parin ang mga hawak niya. Sobra akong nandidiri sa katawan ko. Kinuskos ko ang aking leeg, binti at braso hanggang sa pumula at dumugo ito. Pero bakit nararamdaman ko parin!? Nakakadiri! Sumandal ako sa ding ding na pader at paulit ulit kong pinupokpok ang aking ulo rito. Matapos akong magsawa sa pag hampas ng aking ulo sa pader ay kinuskos kong muli ang aking leeg. Dahil sa mahaba ang aking kuko ramdam ko na may sumisiksik rito na sa palagay ko ay balat, pero wala akong nararamdamang sakit o hapdi dahil gustong gusto kong mawala ang hawak sa akin. Sobrang nakakadiri. . . "Ay naku, Dios ko! Ano bang nangyari sa iyong bata ka!?" narinig ko ang boses ni Mama. Kahit nanlalabo ang aking mga mata ay nakita ko pang may dumating na isang lalaki at iniangat ako. Hindi sa akin pamilyar ang amoy niya pero komportable at ligtas ang pakiramdam ko. Dahil doon ay patuloy na nagdaloy ang luha sa mga mata ko habang nakapikit. Pwede bang dito na lang ako? Ayaw ko ng bumalik roon. Nakakadiri doon at nakakatakot narin. Pero ang pakiramdam na ito... sobrang sarap at komportable. Pagmulat ko Ng aking mga mata ay nagbalik muli sa akin ang mga ala-ala. Ang paghalik halik sa aking leeg ang paghawak sa ang dibdib at sa maselang parte. Muli kong kinamot ang aking leeg ng marahas na pinupunasan ng aking palad ang bawat parteng ramdam kong hinawakan niya. "Ay, jusko, ano ba iyang bata ka!?" gulat si Mama na pumasok sa silid. Walang buhay kong tinignan ang Mama habang papalapit siya sa akin. Nagagalit ako sa kaniya. Lagi siyang wala sa bahay. Ni hindi na nga siya umuuwi. "Ikaw pala Ma," nag iwas ako ng tingin sa kaniya. "B-Bakit ka nag kakaganiyan anak?..." marahan ang tanong niya. "Bakit nga ba Ma? Ano ba sa palagay mo?" balik ko sa kaniya. "B-Bakit h-hindi mo sinabi sa akin?..." Marahas ko siyang nilingon. At sa pag lingon ko sa kaniya hindi ko na napigilan ang imosyon ko. "P-Paano ko masasabi sa‘yo Ma, kung wala ka palagi sa amin? Ni hindi ko nga alam kung saan k-ka na tutulog Ma, tapos mag tatanong ka k-kung bakit hindi ko nasasabi sa iyo?" tuluyan na akong napaiyak. "P-Patawarin mo a-ako anak k-ko..." Hindi naging madali ang mga naging lakad sa kaso lalo na noong hiring dahil walang sapat na evidence. Hindi naman kasi ako nagalaw at wala ring nakitang mga pasa o galos sa aking katawan bukod sa mga kalot na gawa ko. Naging mahirap rin sa akin ang lahat lahat dahil nilayuan ako ng Kapatid ko. Naging malamig Siya sa akin simula noong walang nahanap na evidence sa katawan ko. Sa tuwing nilalapitan ko siya ay umiiwas at nilalayuan niya ako kahit na sa bahay. Umalis na rin ang Papa Niya at nasa pribinsya. Kahit nag ka-kasalubong ko siya sa school ay para nalang akong hangin. Hindi na siya kagaya ng dati na Siya pa ang unang bumabati sa akin at ounupuntahan ako sa room ko. Madalang narin siyang magsalita. Halos lahat nag bago sa kaniya. "Ms. Diano, congrats top two ka," bati sa akin ni Sir. Teacher ko sa science at math. "At ang top one natin ay si..." pabitin niya. "Sir si Esma ba!?" "Si Esma na 'yan!" "Sana all laging magkadikit!" Sigawan ng mga kaklase ko. Napatulala Ako sa harapan. Siguro kung malalaman ito ng kapatid ko magiging masaya iyon. Ipagyayabang noon sa mga kaibigan niya na matalino ako. "Ms. Diano, are you okay?" Tanong ni Sir Mozo, nakapag pabalik sa akin sa reyaledad. "Y-Yes, Sir," sagot ko naman. "Okay class that's all for today. See you tomorrow." Nagbaling siya sa akin. "meet me at office Ms. Diano," Ilang minuto pa ako nagpalipas sa loob nang room bago nagpasyang sumunod sa office ni Sir Mozo. Isinukbit ko Ang bag ko at malalim na nagbuga ng hangin bago tuluyang makalabas ng room. Kumatok ako ng tatlong beses bago buksan ang pinto ng office niya. Nag angat ito ng tingin sa akin bago hinubad ang kaniyang eyeglass. "Have a sit." He coldly command me. Inilagay niya Ang kaniyang braso sa ibabaw ng desk pagkatapos ay hinarap ako. Dahil sa hindi ko kanaya ang tingin niya ay yumukod Ako at nilaruan ang aking mga daliri. Nahihiya ako sa aking sarili pakiramdam ko kapag may tumutingin sa akin ng matagal ay hinihusgahan ako dahil binabasa ang buung pagkatao ko. Marumi ako. . . Narinig ko ang buntong hininga ni Sir bago siya nagsimula. "Are we having some problem Ms Diano? Do you have?" Tanong nito. "N-No Sir. I'm sorry..." yumuko uli ako "Why are you apologizing?" taas kilay niyang sinabi. "Nothing Sir..." sagot ko naman. Nakita ko sa hindi kalayuan ang kapatid ko. May mga kasama siya sa palagay ay kaibigan o kaklase niya. Nagtatawanan sila habang nagku-kwentuhan. Kilala niya rin si Esma? Bakit magkasama sila? Wala Siyang nakwento... Dahan dahan akong kumapit sa kanila. Para maka-usap ang kapatid ko. "Richo, p-pwede ba tayong mag-usap?..." tanong ko sa kapatid ko ng makalapit ako sa kinaroroonan nila. Noong napatingin siya sa akin ay bumalik sa pagiging malamig ang mga mata Niya at natanggal ang ngiti niya kanina at nakita ko bago Ako lumapit. "What? Just talk." malamig ang tono niya. "‘Y-Yung tayong d-dalawa lang..." Sabi ko sa maharan na salita. Tumingin muna siya sa mga kaibigan niya. Ng makitang seryoso ang mukha niya ay lumayo ang mga tao. Sa gilid ng mata ko nakita ko ang kaklase kong si Esma na nakamasid sa Amin. "Oh, ayan Tayo nalang. Ano? Magsalita kana." Naiiyak ako. Sobrang nalulungkot ang puso ko. Namimiss ko na iyong anghel kong Kapatid. Iyong malambing niyang pananalita sa tuwing makikita Ako Ngayon wala na... pati iyong kayap niyang mahigpit... "N-Namiss kita..." marahan kong sinabi habang nakatingin sa baba. Kung sakali mang masakit ang sasabihin niya... Ayaw kong makita niya na umiiyak ako. Baka sabihin niyang nag iinarte lang ako... Miss na miss ko na iyong baby angel ko... sobrang miss... "A-Ano k-kase... M-May–" nakita ko ang semento sa may paanan ko na may pumapatak. Umuulan ba? Bakit hindi naman ako nababasa?... Pinaglaruan ko ang daliri ko, while tapping my shoe on the ground. Hindi ko na alam ang gagawin ko kung pati ang baby angel ko ay lalayuan din ako. Hindi ko na rin alam kung nasaan si Mama, baka may kinakasama narin iyon... Tuluyan na akong napahagulgul noong naramdaman ko ang yakao niyang sobra sobra kong namiss. Akala ko magagalit siya dahil sinabi kong namiss ko siya.... "Shh, stop crying..." inilayo niya ako at marahang pinupunasan ang pisngi ko gamit ang mga kamay niya. Malambing narin ang pananalita niya. Mas lalong lumakas ang iyak ko. Nagbuga siya ng malalim na hangin bago muli akong niyakap. Napakapit ako sa damit niya Ng sobrang higpit. Narinig ko pang napatawa siya Ng mahina bago muling inilayo Ako. "Tapos kana?" marahan niyang tanong. Marahan akong tumango habang naka nguso. Napapikit Ako nong halikan niya ang aking noo bago sa pisngi. "B-Bakit hindi mo ako p-pinapansin?" tanong ko. Muli niya akong niyakap ng mahigpit at ipinatong ang kaniyang baba sa balikat ko. Namiss ko talaga siya Ng sobra. Halos dalawang buwan narin noong huling yakap ko sa baby angel ko e. "Tampo Ako eh..." aniya. Mas lalong siyang sumiksik sa leeg ko. Pilit ko siyang inilalayo sa akin pero pagka ginagawa ko iyon ay lalong ayaw niyang bumitaw. Aw, my angel... pero hindi parin ako makapaniwala. Sa tagal kong kilala ang kapatid ko ngayon lang siya nagsabing nagtatampo siya! Sure akong pulang pula na siya dahil sa hiya! I want to see it! "Don't." Sabi niya sa matigas na boses. "I don't want you to see me like this," "Huh? Eh, bakit naman?" natatawa kong sabi. "Kapag nakita mo akong g-ganito mababawasan ang coolness ko..." Oh my... "Kapag hindi mo sa akin ipinakita Ang Mukha mo ngayon mababawasan talaga ang coolness mo," pang aasar ko. Dahan dahan siyang lumayo sa akin habang naka nguso. Awwie, my angel was really cute... I really missed him. Really. I cupped his face and kiss both of his cheek. Mas lalo siyang namula at tumulis Ang labi. Nakita kong papalapit sa Amin ang mga kaibigan niya kaya naman tumigil na akong panggigilan ang pisngi niya. "Uy, pre, sana all." sabi ng isa. Nakasuut siya ng itim na t-shirt ang pants na uniform ng school at itim din na Nike shoes. Under cut ang gupit ng buhok niyang hanggang balikat. "Tangina, pre, ngayon ko lang nakita ang Mukha mo na ganun!" sabi naman ng isa. Naka itim din itong damit na may drawing na anime at pants na uniform din ng school at ang sapatos niya ay Lacoste naman ang tatak. Yung ibang nakita ko ay wala na. Siguro dahil nauna na. Napadako ang tingin ko kay Esma na nakatingin din sa akin. Naka uniform parin siya. Mahaba ang buhok niya hanggang dibdib siguro niya? Nakatali kasi ito sa likod niya kaya hindi ko alam kung gaano kahaba ito. Siya lang rin ang hinahayaan ng mga teacher's sa lalaki na mahaba ang buhok. Lahat ng lalaki rito sa school ay gupit. Siguro dahil malinis siya kaya ganoon. "'Wag ka nga magmura sa harapan niya!" singhal ng kapatid ko sabay takip sa taenga ko. Kahit narinig ko na eh, tsaka pa niya sasabihin... He's so sweet. Tiningnan niyang muli ako. "Next time tell me what's happening, okay?" marahan niyang sinabi. Nakangiti akong tumango-tango sa kaniya. Sapat nang kahut kapatid ko lang... kahit wala na si Mama sa tabi ko... sapat nang siya... Please my baby angel, don't change and always be like this sweet to me... this is enough... I looked at him gently before hugging him again.