Uçağın kalkmasına bir saat kala gerginlikten içimde her şey kopacak gibiydi. Her saniye bir işkenceydi. Bir yerden telefon bularak Şevval Teyze'yi aramış, uçuş saatimi bildirmiştim. Şimdi insanların içeri alınmasını beklerken sürekli saate ve kapıya bakıyordum.
Kafamdaki kapüşon bir pelerin gibiydi, beni görünmez kılıyordu umarım. Ayağımdaki ev terlikleri komik duruyordu belki ama umurumda değildi. Etraftaki herkes kendi telaşı içinde olduğu için kimse bana dikkat etmiyordu. Sıkı sıkı tuttuğum bilet parçası terden ıslanmıştı avuç içimden. Tek dizim ise kontrol edemediğim bir gerginlikle sürekli sallanıyordu.
Tuvaletim gelmişti ama kalkıp hareket etmeye korkuyordum. Son bir kez düşündüm. Uçağa binmeden önce mesanemi boşaltmak daha iyi olurdu. Yavaşça ayağa kalktım ve tuvalet tabelalarını
