“Dinle beni Gizem,” dedi.
Sesindeki çatlak yıllardır içimde yankılanan ama adını koyamadığım o sertliğin kırıldığı andı. Andaç ilk kez bana emir vermiyor, ilk kez yukarıdan bakmıyordu artık. Aksine… Sesinde neredeyse korku vardı. Kaybetmekten değil, zaten kaybetmiş olmaktan doğan o çaresiz korku.
“Sen gittiğinde…” diye devam etti.
Her kelime ağzından zorla çıkıyormuş gibiydi. Sanki konuşmak değil, itiraf etmek canını yakıyordu. Sandalyenin tam önünde diz çökmüştü. Bana dokunmuyordu ama dizleriyle bacaklarım arasındaki mesafe bir nefes kadardı. Kaçabilirdim belki ama bedenim bana ait değildi artık. Donup kalmıştım.
“Bana başka bir adamla kaçtığını söylediler” dedi.
“Bunu söylediklerinde… tüm konak sanki tek bir ağız olmuş gibiydi. Hizmetçiler, korumalar… herkes aynı cümleyi kurdu. Aynı
