BÖLÜM 35: PARÇALANMIŞ CAM VE YENİLENMİŞ ZIRH
Eve vardığımda ellerim hâlâ titriyordu. Anahtarı kilide sokmak için üç deneme yapmam gerekti. Kapı açılır açılmaz, içeriden gelen cıvıltılar ve koşuşturma sesleri dışarıda bıraktığım gerçekdışı kabustan beni koparıp aldı. İkizlerim "Anne! Anne!" diye bağırarak üzerime atladılar. Onların minik bedenlerinin sıcaklığı, Andaç'ın bakışlarının üzerimde bıraktığı donmuş izi bir anlığına eritti. Ama sadece anlığına.
"Giz neyin var? Yüzün bembeyaz" dedi Şevval anne giriş kapısında belirerek. Gözleri endişeyle yüzümde geziniyordu.
"Hiç," dedim sesimi olabildiğince normal çıkarmaya çalışarak. Anında çocukları kucaklayarak kokularını içime çektim. "Yoğun bir gündü. Yorgunum sadece."
"Öyle mi?" diye mırıldandı inanmamış gibi. Ama üzerime düşmedi. Gözleri
