-Giz-
Alarmın çalmasına on dakika kala kendiliğimden gözlerimi açtım. Vücudumun kusursuz bir ritme ayak uydurmuş olması son üç yılda edindiğim tek lüksümdü. Can ve Canan şafak söktükten hemen sonra uyanır, odalarından cıvıltılar yükselirdi. Ofise gitmeden önceki o kıymetli saatler tamamen bizimdi. Onlarla ilgilenmek, yemeklerini yedirmek, oyunlar oynamak… Günümün geri kalanının yoğunluğuna ve üzerimdeki maskeye karşılık, bu anlar gerçekten benimdi. Gizem'in di...
Bu sabah da diğerlerinden farklı değildi. Mutfak zaten bir keşmekeşin eşiğindeydi. Ayak seslerini duyduğumda Can mutfak tezgahının kenarına tırmanmaya çalışıyor, minik parmaklarıyla tutunmaya uğraşıyordu. “Aman Can!” diye seslendim ona yetişmek için adım atarken, arkamdan gelen bir hışırtıyla döndüm. Canan da mama sandalyesinden
