Lüks deri koltuğumda arkama yaslandım. Masamın üzerindeki pürüzsüz ahşap, parmak uçlarıma değen soğuk cam kadar hissizdi. Önümde açılması gereken milyonluk dosyalar duruyordu ama zihnim, son üç aydır sadece tek bir yüzle meşguldü: Gizem.
O kurnaz küçük sıçan.
Bu kadın benim dengemi altüst etmişti. Evlendiğim geceden beri zihnim bir savaş alanıydı. Profesyonel bir entrikacı değil ama kendini banyoma sokacak kadar arsızdı. Masumiyetinin ardına sığınan sinsi bir arzuydu o. Ve ben, o arzuya karşı tamamen silahsız kalmıştım.
"Tatlı su sıçanı," diye mırıldandım. Profesyonel bir düzenbaz olsa belki daha kolay başa çıkardım. Ama onun kurnazlığı çocukça, gözlerindeki o saflıkla öyle garip bir tezat oluşturuyordu ki... Bu kadın benim için bir muammaydı ve her geçen gün bu muammadan daha fazla etk
