Şarap ve Aşk

Hayatını sadece kendine  adamış, gözleri acıdan başka bir şeyi görmeyen. Ölüm her an ensesinde olan. Nefreti aldığı nefes kadar hisseden , öpüşmekten nefret eden, nefret ettiği şeyi tekrarlanmasını sevmeyen bir adamdı. Onun kalbi 16 yıl önce ölmüştü, yıkmışlardı kalbini, masumdu, mutluydu, sevgi doluydu o daha bir çocuktu. Hiçbir şeyi bilmeyen , öğrenmeye meyilli olan saf kimsesiz bir çocuktu. Babasını almışlardı. Canından çok sevdiği babasını... Sebepsizce hem de. Ölüm kadar yakındı o gece. Sessiz, nefessiz. Son kez ağlamıştı. Çünkü o geceden sonra gözyaşları kuruyan buza dönüşmüştü. Yaşadıkları ağır gelmiş ve her gün onu biçare kesmişti buzdan kalbini. Aklı oyunlarda dönüyor sert yüzü herkesi korkutuyordu. Sadece tek bir şeyi dilemişti herkesten her şeyden uzak durmak. Onda merhamet yoktu. Aşk soğuk yenen bir yemekti onun için.. Umut yoktu. Şans ta yoktu. Paraya da ihtiyacı yoktu, çünkü fazlasıyla vardı. Hiçbir şeyi gözü görmüyordu . Gözleri ondan bağımsız hareket ediyordu. Karanlığa çekilmişlerdi. Ant içmişti. ruhunu satan o küçük şeytana ... Kalp yoktu. Çünkü kalbi çoktan zincirlerle çevrilmişti. Umut yoktu. Umut safların bir göstergesiydi. Aşk yoktu, asla da olmayacaktı. Onun için sevgisizlik vardı. Bundan sonra yapacakları için tanrıya af dilemeye gerek yoktu. Bir hastalıktı belki de . Ruhsal bir bozukluk olabilirdi. Ama asla deli değildi. Kendini herkesten bağımsız ilan etmek ve tamamen soyutlamak istiyordu. Hayatın getirisi bu olmalıydı, muhtemelen düşünceleri için ileride pişman bile olacaktı. Genzine hafifçe kan kokusu geldi. Dudakları yukarı doğru kıvrıldı. Dünyanın en alacalı kokusu diye düşündü.  Elindeki viski şişesini bir çırpıda masaya bıraktı. Masanın üzerinde duran gri renkte olan cam bardağı alıp içkisini tekrar doldurdu. Ve sessiz adımlarla pencereye doğru ilerledi. En sevdiği saatti şu an. SİYAH Karanlığı seviyordu. Çünkü hiç bir renk siyah kadar asalet ve etkileyici olmuyordu. Hiç bir renk siyah olamazdı. Hiç bir renk bu kadar kusursuz olamazdı. Diğer renkler bu renge eşdeğer değildi. Siyah gizliliğin rengiydi. Yüzünü saklamak isteyenler için en ideal renkti. İnsanlar saklanmak istediklerinde karanlığa saklanırlardı, gecenin ayazına karşı kendilerini korurlardı. Birileri görür endişesiyle etrafa öylece bakarlardı. Kimseyi göremeyince saklandıkları yerden çıkarlardı. Elleri kalplerinin üstüne koyup bir oh çekerlerdi Amaçsızca yol almaktan sıkılmazlardı. Bile bile gecenin siyahına yürürlerdi. Ne olacağını kestiremeden. Ama bilirlerdi , bir kere girdin mi? bu yola çıkışın yoktu. Gözlerini gecenin buğulu camından çekip ayağının yanında duran siyah ve gümüş renkte olan kutuya çevirdi. Siyahın içinde gümüş zıt renkler. Eline alıp bir süre inceledi. Parmaklarıyla adeta dans ettiriyordu. Gözleriyle ahenkler tutuyordu. Gri gözleri ışıldamıştı. İçini açmaya korkuyordu. Bu duyguyu bir kere daha hissetmişti. O zaman böyle güçlü değildi , acı çekmişti. Ama şimdi hiç olmadığı kadar kendini iyi hissediyordu. Her şeye rağmen ... Geçmişe tekrar tekrar gitmek istemiyordu. Ama o bir korkak değildi. O kalbini çoktan şeytana satmıştı. Korkunun ecele faydası yoktu.  ' Ben onlar gibi değilim' dedi. Sesi demirlere vuran çan gibiydi. Soğuk ve metalimsi. Sesi artık mırıltılar halinde çıkmaya başlamıştı. Kutuyu sanki yeni doğmuş bir bebek edasıyla sessiz ve yavaşça kareli olan masanın üzerine bıraktı. Ayakları ters istikamete doğru yol aldı. Attığı her adımda altında kıvranmaktan buruşan İran halısının gıcırtılı sesi çıkıyordu. Eliyle kapının kulpunu çekti. Son bir kez omzunun arkasından , geride bıraktığı odaya doğru bakış attı. Gözlerine tekrar o kutu ilişti. Onu burada bırakmaya gönülsüzdü ama yapmak zorundaydı Gözlerini son bir kez daha o gümüş kutuya çevirdi. Bakışlarını kaçırmak zorunda kaldı. Arkasına hışımla dönüp altın rengindeki kapıdan çıktı. Adımları ters istikamette gidiyordu. Odasına... Baktı içindeki eşyalara, soğuyan duvar adeta bir yenilgi uğratıyordu ona. Bu duvarlar bir zamanlar sıcaktı onun için şimdi ise tamamen soğumuştu. Lanet etti kendine. Sevgisiz büyüdüğü için kendine ona hayatına lanet etti.  Gardrobun kapağını açtı. Bıraktığı gibiydi. Elbiseler aynı yerinde duruyordu. Katlı halinde. Kapağı kapatıp arkasında bıraktığı kapıya doğru gitti. Kulpu çekip geleceğe intikam yapacağı zamana gitti. Apartmanın içinden çıkıp Porsche modeli arabasına bindi. Etrafı zenginlik kokuyordu. Ama hiç biri onun umurunda değildi çünkü umursadığı tüm şeyler yok olmuştu. Artık yalnız hayatına ve işine odaklıydı. Her neyse dedi. Ve siyah L desenli koltuğuna nefesler halinde kendini bıraktı. Uzun zaman oldu . böyle rahatlamamıştı. Geçmişe bakmak artık onu korkutmuyordu aksine annesizliğini ve babasızlığını tekrar hatırlamış ve artık güçlü olduğunu hissetmişti. Eline dün okumaya başladığı kitabını aldı. Ömer becandan '' GİDEN YILLAR''adlı kitabını alıp okumaya koyuldu. Her sayfası sanki kendisini anlatıyordu. Bir sayfayı çevirip seslice okumaya başladı. Gittin... Ben arkandan sadece baktım. Oysa söyleyecek o kadar çok şeyim vardı ki.. ''Gidersen, iyiye dair ne varsa içimde yitireceğim hepsini. Gidersen, sönecek içimde ki ateş ve bir daha hiç kimse yakamayacak. Gidersen, karanlığa mahkum edeceksin günlerimi. O kadar karanlıkta yolumu kaybedeceğim'' Diyecektim sana konuşamadım.. Gözlerini bir kez kırpıştırıp kitabı aldığı yere uzun nefesler halinde bıraktı. Dargındı hayata, yaşamaya ama problem değildi onun için çünkü artık yaşam sadece işti. Bugün yalnız kendini değil, geçmişini de ardına bırakmıştı. O küçük evde babası ve annesizliğini bırakıp ona bağlanan ve gerçeği olan işine odaklanacaktı. Hayat çok acımasızdı ve kimse ona acımamıştı.